Yeniden

Evlerimizi mezar yaptık

Mezarlarımızı ev

Yıkıldı evlerimiz

Yağmalandı mezarlarımız

Dağların doruğuna çıktık

Toprağın altına girdik

Suların altında kaldık

Gelip buldular bizi

Yakıp yıktılar, yağmaladılar bizi

Biz ki, analarımızın, kadınlarımızın ve ölülerimizin uğruna

Biz ki, onurumuz ve özgürlüğümüz uğruna

Toplu ölümleri yeğleyen bu toprağın insanları

Bir ateş bıraktık geride

Hiç sönmeyen ve sönmeyecek olan.

Yeniden bu köşede buluşurken; Anadolumuzdaki ilk Cumhuriyeti kuran Likyalıların kenti Xantons?taki M.Ö. 42 yılında yapılmış, d,r,lmiş anıtının üzerinde yazan yukarıdaki şiirle başladık yazımıza.

Şiir bize Anadolu?da 2000 yıl önce yakılan ateşi anlatıyor.

Şiir bize M.S. 1923?te yakılan Cumhuriyet ateşininde geleneğini anlatıyor aynı zamanda.

Bu şiir, daha büyük kavga yaratmak isteyen ve özellikle Büyük Ortadoğu Projesi (B.O.P.)?nin uygulayıcı mimarı ABD?ye ve onun Kuzey Irak?ta ki işbirlikçilerine ve onlardan beslenen 1983 yılından bu yana canımızı yakan PKK?ya cevap veriyor aslında.

Son günlerde PKK taşeronluğa devam ediyor. Yaptığı eylemlerle ülkeyi baştan aşağıya terörize etmiş durumda. Bu konuda o kadar şey yazıldı, o kadar çok söz söylendi ki hiç Bir şey kifayet etmez duruma geldi.

Herşeye rağmen yeter artık diyoruz ve cevap veriyoruz.

Çanakkale?de ki mezar taşlarına bir daha bakın. Orada, daha büyük kavga isteyenlerin karşısında; Türk?ün, Arap?ın, Fars?ın, Kürt?ün, Çerkez?in v.d. Dirilişini göreceksiniz. Orada, geride bir ateş hemde hiç sönemeyen ve sönmeyecek olan ateşin bırakıldığını göreceksiniz.

84?ncü yılına ulaştığımız Cumhuriyet Bayramı?nda, ne kadar da canı sıkkın ve endişeli olsak da 1923?te doğan Cumhuriyetin ürünü olmaktan onur duymaya devam ediyoruz.

Daha endişesiz ve mutlu ve adeletli günler bizlerle olsun.