MORGDA.. HAVADAN SUDAN..
Bir fotoğraf ve alında ''Bolu'da Nalbant ve yardımcıları'' notunu görünce Tanju Okan'ı hatırladım hemen.. Ve onun bir zamanlar Bolu sokaklarında bağıra bağıra söylediğimiz ''Anılar'' şarkısını..
*
Gözümde anılar canlandı yine,
Kadehi şişeyi kırarım bugün..
*
Çukurhan'ın hayvan bağlanan bölümünde Nalbantların atları nallamasını seyrederdik çocukken.. Han'a gelenler atlarını arka taraftaki bölüme bağlar caddeye bakan bölümde de yatarlardı.. İstanbul'a gidecekken yolda hastalanan ve bu Han'da bir süre kalan Abdullah efendi var.. Onunla ilgili çok etkileyici bir hikaye okumuştum.. Daha önce de anlattım mı bilmem. Faruk Nafiz Çamlıbel'in' Han Duvarları'' adlı şiirindeki gibi bir hikayeydi..
* * *
Belki “İnce Hastalık” belki başka bir şey geriye eski bir çanta kalmıştı Abdullah Efendi'den.. Bir küçük not defteri, üç beş kuruşluk tasarruf cüzdanı ve bir adet buhurdanlık..
* * *
BABA..
Yaş ilerledikçe öylesine çoğalıyor ki anılar, dönüp baktığında içinde boğulacak gibi oluyorsun.. 80'li yıllar.. Devlet Hastanesi'nin arka sokağından, Bahçelievler Karakolu'na doğru yürüyorum. Sokak bomboş.. Morg'un bulunduğu binanın önüne geldiğimde kapının önünde çömelmiş biri.. Başı ellerinin arasında, çok üzgün.. Beni görünce biraz toparlanıyor..
* * *
''Görmezden gelmiş gibi yapsam'' diye düşünüyorum önce.. Sonra vazgeçiyorum.. İkimizden başka kimse yok çünkü sokakta.. "Merhaba'' diyorum, "başınız sağolsun..!" Adam gözlerini benden kaçırırken ''sağ ol' diyor kısık bir sesle..
* * *
Amerika'dan gelmiş, yorgun ve uykusuz. Cenaze evinin önünden geçmiş bi kaç kez ama kimse fark etmemiş onu.. Fark edenler de pek oralı olmamışlar.. Elleri cebinde dolaşmış bir süre şehirde.. Sonra gidip bir kahvede oturmuş vakit geçsin diye, ama orada da duramamış..
* * *
Devlet Hastanesi'ne gittiğinde, hemen tanımış, yardımcı olmak istemişler.. Çay, kahve ikramından sonra koluna girip morga inmişler birlikte. Cenaze konan dolabın çekmecesini çekip oğlunun yüzünü göstermişler.. Sonra da "birazdan geleceğiz'' diye kapıyı açık bırakıp gitmişler.. O ayrılamamış oradan.. Oğlu "Baba, nereye gidiyorsun?" diye soracak gibi gelmiş.. Ben "merhaba, hayrola!" deyince uyanmış karma karışık düşüncelerinden..
* * *
''Madem tanıyorsunuz, vaktiniz varsa bir kez de birlikte bakalım'' deyince "olur'' dedim, ''bakalım!.. Galiba bir kez daha görmek istiyordu oğlunu.. Çekmeceyi çekip bir defa da birlikte baktık oğluna..
* * *
Bir defa da birlikte baktık, ve ben hayatımda ilk kez bir babanın, Morg Dolabında yatan evladına son kez bakışını gördüm.. Ve evladının cansız bedeni üzerine damlayan gözyaşlarını.. Sanki damlalar düştükleri yerde dondu kaldılar gibi geldi bana.. Vallahi de billahi de..
* * *
Morg'un karşısındaki yeşil evin bahçe duvarına geçtik sonra.. Kara Hasan'ın evinin duvarına.. Yanımızda bu defa yoldan geçen bir kaç meraklı ile -nasıl haberi olduysa- Deli Ali.. Elinde İbrik ve beline bağladığı Kamyonuyla.. Bazen ben sorunca, bazen de kendiliğinden bir şeyler anlattı adam.. Hayata dair, yaşama dair bir sürü şey.. Onu dinlerken, ne kadar çok hikayesi var insanların diye düşündüm.. Ne kadar çok ve ne kadar farklı..
* * *
''Ali'nin Kamyonunu da sıkıştırdın ya araya, senden korkulur'' diyor arkadaşım.. Direksiyondan vitesli kamyon mu olur a gözünü sevdiğim! diyor.. Neden olmasın.. Onunki öyleydi.. Vites büyütüp bir tırmanışı vardı yukar çarşıya aklın durur.. Virajları alırken hafif yan yatmalar, inişlerde, olmayan fren pedalına basıp, ''tıısss, tııss'' sesleri çıkarmalar..
* * *
Lise Yokuşunda kızların arasına kamyonuyla bir dalardı rahmetli, çil yavrusu gibi dağılırdı kızlar.. Kimi ''Yüksel Pazarı'na, kimi Spor Toto'cu Recep Okur'un dükkanına.. Ali'nin yokluğuyla tadı tuzu kalmadı oraların..
* * *
Bir de Adapazarı'nda yasayan biri varmış bizim Ali gibi.. İpinden çektiği hayali arabasıyla dolaşan. arada bir kendisini kaybedip kamyon sesleri cikararak koşmaya başlayan.. Herkes kendini 'Tır' zanneden adamı ciddiye alıyor, görünce yavaşlıyor, yol veriyor ve öncelik tanıyormuş..
* * *
Bir gün yanlışlıkla girdiği bir fındık bahçesinin ortasında kalakalmış garibim.. Kendisini 'Tır' zannettiği için de bir türlü çıkamıyor.. N'apsın? Almış eline bir balta Tır'a yol açmak için bahçenin yarısını dümdüz etmiş.. Bir sure sonra olay yerine gelen ve onu tanıyan Polis, bahçeyi ölçmüş biçmiş ve Tır'ın suçsuz, bahçenin ise 'sekiz'de sekiz' kusurlu olduğuna karar vermiş..
* * *
MERCEDES KADİR
Madem başladık bari ''Mercedes Kadir'den de bahsedelim biraz.. Malatya'da yaşayan araba zannettiği 3 metrelik sopasıyla mahalle mahalle dolaşan Deli Fatih'ten.. Trafik ışıklarında duran, yayalara yol veren, arabasını tamire götüren, benzin istasyonunda sıraya girip mazot alan.. Herkesin onu ciddiye alıp, hiç bozuntuya vermediği..
* * *
Vefat ettiğinde, Malatya'da Vali, Kaymakam ve milletvekilleri "Mercedes Kadir" için başsağlığı mesajları yayımlamış, fotoğrafını paylaşıp üzüntülerini bildirmişler.. Daha sonra da balmumundan bir heykelini koymuşlar Kent Müzesi'ne.. Şimdi de hayatını sinemaya uyarlamak için senaryo çalışmaları yapıyorlarmış..
* * *
Hep derim; Galiba biz herşeyi bildik de bir tek vefa nedir onu bilemedik.. Herhangi parkın bir köşesine, herhangi bir sokağın başına bir Hasan'ın, bir Ömer'in, bir Ali'nin, küçük de olsa bir büstünü koyamadık.. Her şeyi bilen biz, her konuda ahkam kesen biz, sokaklara çiçek böcek isimleri koyan biz, hiç değilse bir çıkmaz sokağa Edip Bey'in ismini vermeyi akıl edemedik..
* * *
Halbuki, kimimizin Sanat Mektebinde öğretmeni, kimimizin Alman makamlarına dilekçe yazdırdığı, gelenleri tercüme ettirdiği, resmi kurumların tercüme için yardıma çağırdığı kişiydi.. Nevi şahsına münhasır bir kişilik..
* * *
Bir gün Yonca Apartmanının önünde otururken yanımıza gelmiş; 'Uçakla Şikago Havaalanı'na yaptığı inişi anlatmıştı rahmetli.. Ağzımız bi karış açık dinlemiştik onu.. Ayağında kışın kayıp düşmesin diye üzerine çorap çektiği kara lastikler, sırtında soluk, yıpranmış bir pardesü, koluna taktığı ve içinde kitapları olan sepet.. Onun Hava Kuvvetlerine mensup eski bir Pilot olduğunu bilmesek belki 'deli saçması' der geçerdik Şikago Havaalanı ile ilgili anlattıklarına..
* * *
Oooo ! epey uzatmışız bugün.. Bitirelim bari.. Hepinize iyilikler güzellikler diliyorum..
Hoşça kalın..
Erdoğan MÜHÜRCÜOĞLU.. 11. 03. 2024
