Emanetin Anahtarı

Bir ormanın ibretlik hikâyesi… Bir varmış, bir yokmuş… Dağların gölgesinde, yemyeşil ağaçların arasında Bolu adında bir orman varmış. Bu ormanda kocaman bir saray, sarayda da türlü türlü makam sahipleri yaşarmış. Kimi çiçekleri sulamakla, kimi ambarları yönetmekle, kimi de ormanın hazinesini korumakla görevliymiş. Orman halkı alın teriyle kazanır, kazandığından biriktirir, ihtiyaç sahipleri için ambara yiyecek koyarmış. Çünkü bilirlermiş ki o ambarın içindekiler, birilerinin şahsi serveti değil, herkesin ortak emanetiymiş. Fakat zamanla sarayın koridorlarında tuhaf bir sessizlik başlamış. Ambarın kayıtlarında on beş bin çuval yazıyormuş, gelgelelim sayım yapan kirpi yalnızca on iki bin çuval bulmuş. Kirpi şaşkınlıkla sormuş: — Peki, geri kalan üç bin çuval nerede? Tilki, kravatını düzeltip önündeki kâğıdı uzatmış: — Defterde yazıyor ya! İmzala, işine bak. Kirpi kalemi tutmuş ama eli titremiş. Çünkü gerçeği yazarsa işini kaybetmekten, susarsa vicdanını kaybetmekten korkuyormuş. O gün kâğıda bir imza atılmış; ama ormanın hafızasına kocaman bir soru işareti düşülmüş. - Günlerden bir gün, ambarın hesaplarını inceleyen yaşlı baykuş, para izlerinin birbirine karıştığını fark etmiş. Bir ödeme başka bir hesaba, oradan başka bir cebe uzanıyormuş. Üstelik pazar yerindeki hayvanlar da dertliymiş. Tezgâhlarını devralırken verdikleri bazı paralar için makbuz alamadıklarını, bu paraların nerelere harcandığını bilmediklerini anlatıyorlarmış. Saraydakilerden bazıları, her şeyin hizmet için yapıldığını söylüyormuş. Bazılarıysa ortada açıklanması gereken hesaplar bulunduğunu ileri sürüyormuş. Yaşlı baykuş kimseyi peşinen suçlamamış. Yalnızca defterleri masaya koyup şöyle demiş: — Madem her şey yolunda, hesabı açıklamak neden bu kadar zor? Bu soru, sarayın duvarlarında yankılanmış. - Derken bir sabah, güneş doğmadan sarayın kapıları çalınmış. Görevliler gelmiş, belgeler toplanmış, bazı hayvanlar soruşturma kapsamında götürülmüş. Orman halkı ikiye bölünmüş. Kimi hemen hüküm vermiş, kimi de gerçeğin ortaya çıkmasını beklemiş. Baykuş kanatlarını açarak herkesi uyarmış: — Unutmayın! Bir iddia, hüküm değildir. Gözaltı, mahkûmiyet demek değildir. Adalet, ne kalabalığın öfkesiyle ne de makam sahibinin sözüyle karar verir. Gerçek, delille ortaya çıkar. Sonra saraya dönüp eklemiş: — Ama hiç kimse de makamını hesap vermekten kaçmanın kalkanı sanmasın. - Aradan günler geçmiş. Sarayın önünden geçen yaşlı bir kaplumbağa, elindeki küçük ekmeği torunuyla paylaşırken durmuş ve saraya bakmış. — Evlat, demiş, bu saray kimin? Yavru tavşan cevap vermiş: — İçinde oturanların değil mi? Kaplumbağa gülümsemiş. — Hayır yavrum. Saray onların görev yeri olabilir. Koltuk onların oturduğu yer olabilir. Ama ormanın hazinesi, ormanın halkına aittir. Anahtar kimin elinde olursa olsun, emanetin sahibi değişmez. Yavru tavşan bir süre düşünmüş, sonra sormuş: — Peki, anahtarı elinde tutanlar emaneti unutursa ne olur? Kaplumbağa başını kaldırıp saraya bakmış: — İşte o zaman herkesin hatırlaması gereken gün gelir. Çünkü koltuklar geçicidir. Makamlar emanet, para emanettir, yetki emanettir. Emanetin sahibi ise onu taşıyan değil, ona güvenendir. Ve ormanın yaşlı baykuşu, hikâyeyi şu sözlerle bitirmiş: “Bir gün gelir, sarayın kapıları açılır, defterler masaya konur, hesaplar sorulur. O gün kimin ne söylediği değil, neyin kanıtlandığı önemlidir. Çünkü hiçbir makam, gerçeğin üstünde değildir; hiçbir koltuk da sahibine sonsuzluk vaat etmez.” Gökten üç elma düşmüş: Biri emaneti koruyanlara, biri gerçeği korkmadan arayanlara, biri de makamın bir ayrıcalık değil, sorumluluk olduğunu unutmayanlara…