İZZET BAYSAL’I SEVMEK ve ŞÜKRAN GÜNLERİ
       İlk Şükran Günleri açılışı idi. Her şey çok güzel başlamıştı. Katılım mükemmeldi. Neredeyse bütün Bolu oradaydı. Hava güneşliydi. Gölgede oturan protokolün uzayıp giden konuşmaları güneş altında ayakta bekleyen insanları biraz sıkmıştı. Ama herkes mutluydu. Program bitti, yürüyüş başladı. Her yer cıvıl cıvıl insan kaynıyordu. İzzet Baysal Caddesi fuar alanı gibiydi. Toz toprak içindeki Bolu Panayırına alternatif gelmişti. Daha da gelişmeli ve gelecek senelerde daha güzel olmalıydı.
        Ama olmadı.
        Daha sonraki yıllarda bu güzellik kayboldu. İlgi azaldı. Bazen güneş altında, çoğu kez de yağmur altında bekleyen halk protokol konuşmalarından ibaret olan açılış programlarına ilgi göstermez oldu. Açılış programları öğretmenleri nezaretinde sırayla gelen öğrencilerle yapılmaya başlandı. Festival havası gitmiş, diğer bayramlar gibi kutlanmaya başlanmıştı. Önceleri, programa katılmak için okullarından kaçarak gelen öğrenciler artık öğretmenleri nezaretinde zorunlu gelmeye başladılar. Artık halk da yok. Onlar yürüyüşe katılmak için yollarda bekliyorlar.
         İzzet Baysal Caddesi boyunca esnafların tezgâhlarını açabileceği kullanışlı stantlar da yok artık. Kurulan çadırlara ne çivi çakmak, ne raf koymak, ne de ürünleri sergilemek mümkün. Ortaya bir masa iki sandalye konup üzerinde broşür dağıtılan birkaç çadır ve bol miktarda köy ürünleri ve gözleme sofrası var. İnşallah yakın gelecekte halk arasında, “Gözleme Fuarı” olarak anılmaya başlanmaz. Stant açan okullarında kullandığı vasıfsız çadırlarda, onlar da fazla bir faaliyet alanı bulamıyor.
Küçük bir kesimin katıldığı Yukarı Çarşı ziyareti, salonun aldığı kadar insanın izlediği konser ve halkın olmadığı üniversite programı. Yıllardır küçük bir daire içine sıkıştık kaldık. Festival hayallerimiz yarıda kaldı.
       Niye böyle oldu?
       Açılış programından başlayalım.
       Ses düzeni protokolün önüne konursa, arkalardaki insanlar bir şey anlamazsa, insanlar sıkılır ve bir daha gelmez.
       Protokol olarak, 2-3 kişi konuşması gerekirken 6-7 kişi konuşursa, halk sıkılır ve bir daha gelmez.
Güneşli veya yağmurlu havada, bir kesim korunaklı çadırda otururken, onları dinlemek durumundaki halk yağmur altında 2 saat ayakta beklemek zorunda kalırsa, bir daha gelmez. Halkın ilgisinden şikâyet etmeye de hakkımız olmaz.
        Okulundan saat 09.00 da çıkıp, 10.00 da başlayacak programdan önce orada olması gereken öğrenci 2,5-3 saat boyunca ayakta beklerse, oturması yasak olursa, okulun sırasını bozmak yasak olursa, bir ihtiyacı olduğunda, teneffüs olmazsa, bu öğrenci gönüllü gelmez. İzzet Baysal’ı sevdirmek de böyle olmaz. 
         Eğer 10 tane Şükran Gününden 8 tanesi yağmurlu geçiyorsa, stantlar su içinde kalıyorsa, halk evine çekilirken, stantta görevli olup ayrılamayanlar sıkıntı içinde kalıyorsa, neden hala Şükran Günleri'nin tarihi değiştirilip, Mayıs’ın sonuna doğru alınmaz veya ertelenmez?
         Şükran Günleri için getirilen her kural, insanları daha da uzaklaştırdı. Ne içerden ne de dışardan esnaf katılımı kalmadı. İlk zamanlardaki gibi, fuar havası yaratacak hiçbir faaliyet kalmadı. Koskoca İzzet Baysal Caddesi Gözleme sofralarına ve kermes yiyeceği satanlara kaldı. 
         Bu seneki program da kağıt üzerinde güzel görünüyor. Hava da yağmurlu görünüyor. Bütün emekleri boşa çıkaracak bu gerçek ortadayken, neden ileri bir tarihe ertelenmiyor? İnşallah yağmur yağmaz. Önceki yıllarda olduğu gibi, bir yıllık özlem ve halkın beklentisi boşa çıkmaz.
         Mehmet Şimşek