SAHİP ÇIKAMAMAKTAN HEPİMİZ SORUMLUYUZ

Mesele; sen, ben, o meselesi değil…

Mesele; siyasi parti, esnaf odası, vakıf, sendika, makam, mevki meselesi değil…

Mesele; ben az kazandım sen hamutu ile götürdün meselesi değil…

Mesele; o suçlu, bu az suçlu, eğer bizden değilse potansiyel suçlu meselesi değil…

Mesele; hemşericilik, daha kısır olan şekli bölgecilik meselesi değil…

Mesele; Ali götürdü, Veli getirdi, Hasan düşürdü, Mustafa şaşırdı, Hüsamettin yattı, Osman sattı, Mülayim kaçtı meselesi de değil...

Mesele;düşüncelerimize, davamıza, milli ve manevi değerlerimize, tarihimize, kültürümüze ianançlarımıza adam gibi sahip ÇIKMAMA, ÇIKAMAMA, ÇIKARILMAMANIN ilk adımı olan CESARETSİZLİK meselesi.

Bu sahipsizlikten, boş vermişlikten ve sorunları çözüm bulmak yerine, SORUNLARI GÜN BE GÜN KÖR DÜĞÜM haline getirmekten dolayı istisnasız olarak aynı iklimde nefes alan hepimiz sorumluyuz.

                  HOYRATLIKTA SINIR TANIMAMANIN RUH HALİ

Köşe yazan gazeteci değildir. O yüzden köşe yazarlarına genel ve yerel anlamda yazılı ve görsel basının sorumsuzluğunu ve haber yapamama cesaretsizliğini köşe yazarlarına ve yorumculara yüklemek doğru olmaz.

Hele ki RİSKİ YÜKSEK, ANCAK VİCDANİ SORUMLULUĞUNA BİZZAT   MUHATAP OLACAĞIMIZ cıssss(!) sensörlü konuları araştıran, irdeleyen kalemleri itibarsızlaştırmaya yönelik söylemler ve eylemler ile bunu yapanlara yandaşlık ve yalakalık yapmak, gazeteciyim iddiasında olanlara şerefsizlikten başka bir şey kazandırmaz.

Köşe yazarlarını itibarsızlaştırma girişimleri toplumun boyunu posunu endamını düşüncelerini ve ruh halini yansıtan aynaları kırmaktır...

Kırılan ayna parçaları bilinmeli ki eninde sonunda onu kıran elleri keser…

Toplumu yansıtan bu aynalar kırılırsa ya da bilerek parçalanırsa toplumun ne halde olduğunu, nereden nereye geldiği ve gelecek istikameti kestirilemez.

Toplum bu pusulasızlığı alışkanlık haline getirirse o zaman durum daha vahim hale gelerek kış mevsiminde kabak lastik ile 40 dakikada(!) Kartalkaya’ya çıkmaya benzer..!

Ki, sonuç olarak; milli, dini, manevi ve toplumsal inançlarımız ve ideolojik davalarımız Kartalkaya kayak pistinden daha beter şekilde elimizden, dilimizden en kötüsü de ruh dünyamızdan meçhul istikamete doğru kayar gider…

Ne yazık ki küresel erozyonun etkisiyle ve dayatmasıyla toplum olarak düşüncelerimiz farklı olsa da bugün hepimiz bu aşamayı birlikte yaşıyoruz.

Bu aşamanın daha ileri boyuttaki seyrinin gideceği nihai nokta nedir diye sorarsanız, bu alışkanlığın KORKU ve GELECEK KAYGISI ile toplumun ortak kabulü olarak kalıcı şekilde benimsenmesi derim.

İnşallah böyle bir sonuç olmaz.

Eğer bu yanlışa yönelen eğilim devam ederse milli, dini, tarihi ve kültürel anlamdaki kayıplarımız çok büyük olur…

                                   ÇÖZÜM NE PEKİ?!

Çözümün ne olduğunu yazının başında “MESELE” serisi altında alt alta toplamaya çalıştık.

Değerlerimize her riski alarak HEP BİRLİKTE sahip çıkacağız.

“Önce birisi yol açsın sonra ben yürürüm”! Demeden sahip çıkacağız.

“Ne derler ki”? Diye düşünmeden sahip çıkacağız.

“Acaba yanlış mı anlaşılır”? Demeden sahip çıkacağız.

Düşüncelerimizin ve milli ve manevi değerlerimizin boğazını kendi ellerimizle sıkmayacağız.

Özgün düşüncelerimizi toplum ile paylaşmaktan esirgemeyeceğiz.

Kısaca herkes kendisi olmaya çabalayacak, kendisi olacak.

Bu çaba inanıyorum ki önce kendimizi, sonra toplumu istediğimiz ve hak ettiğimiz doğru istikametlere yöneltecektir.

* Özgüveni olan her şartta sahip çıkar.

* Özgüveni olmayan sadece sahiplenir..!

    Sağlıcakla kalınız.

    İmdat ASLAN