Her ihmal, bir vicdanı kanatır
     Devlet dediğimiz yapı, sadece binalardan, kanunlardan, protokollerden ibaret değildir. Devlet, insanla hayat bulur. Cumhurbaşkanından temizlik görevlisine kadar her bir kamu çalışanı, bu büyük organizmanın atan kalbidir. Her biri, görünmeyen bir zincirin halkasıdır. Ve bu zincirin en zayıf halkası, bazen en büyük yıkımı getirir.

       Kamu görevi, bir meslek değil, bir emanettir. Bu emanet, sadece maaşla ölçülemez. Çünkü bu görev, milletin duasıyla, çocukların gözyaşıyla, yaşlıların titreyen elleriyle mühürlenmiştir. Her imza, bir kaderi etkiler. Her karar, bir hayatı değiştirir. Ve her ihmal, bir vicdanı kanatır.

      Kamu vicdanı, mahkeme salonlarında değil, insanların kalbinde kurulur. O mahkemede ne savcı vardır ne de hâkim. Ama orada verilen kararlar, ömür boyu taşınır. “Ben ne yaptım?” sorusu, işte o mahkemenin yankısıdır. Sessiz ama yakıcıdır.

      Bir evrakı zamanında imzalamamak, bir başvuruyu görmezden gelmek, bir hakkı bilerek geciktirmek… Bunlar sadece bürokratik gecikmeler değildir. Bunlar, bir annenin duasını yarım bırakmak, bir öğrencinin umudunu kırmak, bir yaşlının sabrını tüketmektir. Ve her biri, kamu vicdanında açılan derin bir yaradır.

     Kamu malı, sadece bina, araç, masa, sandalye değildir. Kamu malı, milletin alın teridir. Bir kalemi israf etmek, bir dakikayı boşa harcamak, bir yetkiyi hoyratça kullanmak; aslında milletin emeğine ihanettir. “Ne olacak canım?” diye başlayan her ihmal, bir gün “Keşke yapmasaydım” pişmanlığına dönüşür.

      Unutulmamalıdır ki, adalet sadece mahkemelerde değil, kamu görevlisinin masasının üstünde, gözünün içinde, kalbinin derinliğinde tecelli eder. Adalet, bir dilekçeye zamanında cevap vermektir. Adalet, bir vatandaşa eşit mesafede durmaktır. Adalet, kendi çocuğuna gösterdiğin özeni, başkasının çocuğuna da gösterebilmektir.

      Kamu görevlisi olmak, bir kartvizit taşımak değil, bir yük taşımaktır. Bu yük, ateşten bir gömlektir. Bu gömlek, dürüstlüğün, şeffaflığın, adaletin ve vicdanın iplikleriyle dokunmuştur. Bu gömleği giymek, yanmayı göze almaktır. Ama bu yanış, bir arınmadır. Bu yanış, bir milletin duasında serinlemektir.

     Ve bil ki, bu yolda yürürken yalnız değilsin. Her doğru kararın, her adil davranışın, her dürüst tutumun; bir çocuğun gülüşünde, bir annenin duasında, bir yaşlının minnetinde yankı bulur. İşte o zaman, kamu vicdanı seni affeder. Ve sen, “Ben ne yaptım?” sorusuna, başını dik tutarak cevap verebilirsin: “Elimden gelenin en iyisini yaptım.”