BERATİYE TEYZE..
Her şey 14 Mayıs 1970'te Eskişehir'de kalfasıyla tartışan berber Mehmet'le başlamış.. ''Ulan! demiş Berber Mehmet ''sen kim oluyorsun da beni eleştiriyorsun! Ben senin yaptığın tıraşı gözüm kapalı yaparım dürzü..! Hakkaten de gözlerini bağlayıp bir müşterisini 5 dakikada tıraş edince usta meşhur olmuş.. Günaydın Gazetesi'nde çıkmış haber..
* * *
26 Mayıs'ta haberi okuyan Balıkesirli Berber Buşir çıkmış bu defa ortaya.. O da beş dakika içinde ve gözleri kapalı olarak yaptığı tıraşla hem bir tepsi baklava kazanmış hem de Ülkenin tüm berberlerine meydan okumuş.. 'Bu alemin kralı benim' demiş ''varsa kendine güvenen çıkar karşıma..!
* * *
Buşir'e ilk tepki nerden gelmiş dersiniz? Bolu'dan tabii ki.. 29 Mayıs'ta Fadıl Abi, 'Ne diyon lan sen Buşir bilmem nesi! diye çıkmış dükkanın önüne.. Toraman'ın Meyhanesi'nden, Ekmekçi Kadir'in fırınının altındaki 'Cambazlar Kahvesi'nden çağırdığı alt yaka köylülerinin huzurunda 3 buçuk dakikada bitirmiş tıraşı.. Buşir'den bir buçuk dakika daha erken yani..
* * *
Gazeteciler duyar da dalmazlar mı olayın içine balıklama? Dalmışlar netekim.. Gazetecilerin fişeklemesiyle ortalık büsbütün karışmış.. Balıkesirli Berber Buşir nasıl bir laf ettiyse artık, ona cevap olarak ''Maçan sıkıyosa'' demiş, ''gelirsin Bolu'ya kozlarımızı Stadyumda paylaşırız.."
* * *
'Vay! sen misin bunu diyen; 13 Haziran'da bu kez Ümraniyeli Aslan toplamış gazetecileri başına.. Ümraniye meydanında halkın huzurunda yaptığı tıraşla 30 saniyeye düşürmüş süreyi.. Tamam düşürsün ama ''Al bu da sana kapak olsun Fadıl'' denmez ki.. Derse çadır karışır haliylen.. Üstelik o yıllarda Bolu'nun Öztürk Seregil'i Fadıl abi..
* * *
Fadıl Abi bakmış ki iş boka sarıyor, bu defa kendini ayaklarından tavana asmak gelmiş aklına, Yarasa gibi tavandan sallanarak tıraş yapmak.. Onu da ''nam olsun, kar olmasın'' diye yapmış Fadıl Abi.. Lefter sağ olsaydı sorardık işin aslını.. Zira tavandan sallanarak tıraş yapma fikri ve bu konudaki teknik destek Lefter'den gelmiş.. O Lefter ki Fadıl Abi'nin hem müşterisi hem de kankası o yıllarda..
* * *
KORO..
Belediye Ayar Memuru Muammer Köksal bey vardı, onu andık Diyaliz merkezinde.. Musiki çalışmalarını Bolu'da başlatan kişiydi Muammer bey.. Daha sonra oğlu Turgut Köksal devam ettirdi onun çizgisini.. Eski Belediye binasındaki pasajda tabelacı olan oğlu.. Sonra Şapkacı Fehmi Efendi ile Tornacı Necdet Mutluer..
* * *
Cumartesi geceleri eski belediyenin bodrum katındaki koro çalışmalarını izlerdik.. 20'nci Piyade Alayı'ndan 'Gecenin matemini' okuyan bir asteğmeni hatırlarım.. 70'li yıllara kadar hız kesmeden devam etti bu çalışmalar; Şükrü Yaşar, Faik Sığıncı, İlhan Şerbetci, Metoroloji Müdürü Muslihittin Bey, PTT Müdürü İsmail Uslu, Necdet Tolgay, Ömer Gümüş, İsmail Unutma ve isimlerini hatırlayamadığım bir sürü kişi..'
* * *
Çocuktuk.. Caddeye çıktıysak ve herkes yerli yerindeyse; güvendeydik çocuk aklımızla.. Kadife Kemal, Raif Usta'nın önünde ayakkabılarını boyatıyor, Eczacı Hilmi Bey ambardan gelen ilaç sandıklarını açıyorsa elinde keserle; Şerafettin Şenyüz maket bıçağı ile gazete paketlerinin iplerini kesiyor, abone isimlerini yazıp ayırıyorsa gazeteleri bir kenara, Hacı beşpara Hakkı amca masaları çıkarıyor, sandalyeleri diziyor, etrafı suluyorsa toz kalkmasın diye.. Kütüphaneci Fadıl Bey kepenklerini açıyorsa dükkanının, velhasılı kelam herkes yerli yerindeyse; çocuk aklımızla güvendeydik ..
* * *
KADIN GİDERSE..
Siyah beyaz hayallerde, ıslık çalarak yürüdüğüm sokaklar.. Hangi yıldı, hangi ilkbahar akşamı? Bahçedeki eriğin altında yemekler yenmiş, şarkılar söylenmişti.. Dilber Hanımların yaşadığı acının etkisiyle olacak "El çek tabip el çek, yaram üstünden' denmişti koro halinde.. Şarkı bilerek seçilmişti besbelli.. O yaz akşamı, o şarkı ve yanağından süzülen yaşla eşine gülümsemeye çalışan Dilber Hanım.. Hani yara kabuklarıyla oynamayı seven çocuklar olur ya; öyle bi şey benimkisi.. Durup durup o resmi hatırlıyorum..
*
El çek tabib el çek yaram üstünden
Sen benim derdime deva bilmezsin
Lokman Hekim gelse bulunmaz çare
Yaram yürektedir sarabilmezsin..
*
Ve İmaret Camisi'nin çaprazındaki evde yaşanan aynı trajik sahneler.. Beratiye teyze.. Annemin çocukluk arkadaşı, Fethiye Süerdem'in komşusu, rahmetli Ruhi'nin annesi.. 30'lu yaşlar, bilemedin 40'lı..
* * *
Bekir Coşkun ''kadınlar gittiklerinde arkalarında daha büyük boşluklar bırakırlar'' diyordu bir yazısında.. ''Onlar bir gün çekip gittiklerinde, peşlerinde "yetim-öksüz" kalan çok olur: Mutfaktaki dolap, perdeler, kavanozun içindeki eski düğmeler, özenle saklanmış küçülmüş giysiler, dolap diplerindeki kurdeleler..''
* * *
''Sabah karanlığında mutfaktan gelen tıkırtılar susar, yetim kalmıştır tabaklar.. Bir kadın gittiğinde hep suyu unutulur saksıların.. O teki kalmış eski bardağın anlamını bilen olmaz.. Balkon artık sessizdir, koridor kimsesiz..''
* * *
''Bir kadın gittiğinde ne çok kişi gider aslında; bir ağır işçi, bir temizlikçi, bir bakıcı, bir bahçıvan, bir muhasebeci.. Bir anne gider.. Bir dost.. Bir arkadaş.. Bir sevgili.. Ne çok kişi yok olur bir kadın gittiğinde..''
* * *
''Övgüler, uyarılar, yakınmalar, dualar yetim kalır.. Kapı eşiğindeki "Dikkat et" duyulmaz, annesi gitmiştir "geç kalma"nın.. Bir kadın gittiğinde pek çok kişi gitmiştir aslında.. Ve bir kadın gittiğinde pek çok "yetim" bırakmıştır arkasında..''
* * *
Böyle yazmıştı bir tarihte Bekir Coskun.. Ah Beratiye teyzem benim.. Belki ismini hatırlayan bile kalmamiştır birkaç kişi dışında.. Ruhun şad olsun..
* * *
Güya rahmetli ''Vahap Tuncer'' olacaktı bugünkü yazımızın konusu.. Nereden başladık nerelere savrulduk..
Hoşça kalın arkadaşlar, dostça kalın.. 28. 06. 2025
Erdoğan MÜHÜRCÜOĞLU
