LEYLAK YA DA ERGUVAN..
Orhan Kemal'in Müfettişler Müfettişi' adlı kitabını okuyorum.. Oldukça güzel sımsıcak bir kitap, baya sardı beni.. Küçük bir şehir ve şehre gelen bir yabancı anlatılıyor kitapta.. Şehir ahalisinin “önemli biri” olduğuna ittifakla karar verdikleri bir yabancı..
* * *
Baktım da, Orhan Kemal'in ''Müfettişler Müfettişi'' ile Gogol'un “Müfettiş” adlı oyunu birbirinin aynı gibi neredeyse.. Gogol'un 'Müfettiş'inde de bir Hastane ve o hastane personeline müfettiş geleceğini haber veren Belediye Başkanı var.. ''Herkes gerekli düzenlemeleri yapsın'' diyen, ''hastaneye çeki düzen verin, hastalar temiz gecelikler giysinler, iç çamaşırlarıyla ortalıkta dolaşmasınlar' diye emirler yağdıran..
* * *
Uyarılarının bir yerinde de ''Aman arkadaşlar! diyor Belediye Başkanı ''dikkatli olalım.. Dün gece rüyamda şimdiye kadar görmediğim kadar büyük iki sıçan gördüm, sinsi sinsi yanıma geldiler ve beni koklayıp gittiler..''
* * *
Fizik Tedavi Hastanesi'nin Baş Hekimi Sedat Turgay'ı hatırlattı bana okuduklarım; Sağlık Bakanlığı müfettişlerinin 4 ay süren teftişleri sırasında anlamsız suçlamalar ve hakarete varan sözlerle intihara sürükledikleri Sedat Turgay.. Çalışanlarının yanında; ''Lan Başhekim, gel bakalım buraya'' dendiği bile var eski gazete haberlerinde.. Nasıl sinir oldum..!
* * *
80'lerdeydi galiba, babama denk gelmişti böyle bir müfettiş.. Genç bir çocuk.. Tatbikat sırasında uçağıyla yere çakılınca malulen emekliye ayırıp Türk Hava Kurumu'na müfettiş yapmışlar.. Gündüzleri Saray Sinemasının bitişiğindeki Hava Kurumunu teftiş ediyor, geceleri de kurumun odalarından birinde kalıyor.. Kollar protez, bacaklar protez.. Gündüz takıyor gece yatarken çıkarıyor protezlerini.. Gündüz anlamıyorsun ama gece yatarken bi bakıyorsun adamın yarısı yok..
* * *
Meslekte yeni ya, terör estiriyor Kurumda.. ''O niye öyle? Bu niye böyle..? Adamın işten anlamadığını görüyor ve acayip kuruluyor, babam.. Acayip kuruluyor ama karşısındaki de torunu yaşında bir adam.. Zor tutuyor kendini.. Odacı rahmetli 'Basri' Abi de öyle.. O'da ''Ayşe tatile çıksın!' işareti bekliyor pederden.. İşaret bir gelse adamı kucaklayıp atacak Dondurmacı Kel Nail'in dükkanına..
* * *
Kibarlık, efendilik de bazen işe yaramıyor galiba.. Adamın kötü niyetli olduğunu anlar anlamaz yumruğu indirmek lazım masaya.. Koskoca Kruşçev bile Birleşmiş Milletler'de konuşurken bir delegeye sinirlenince ayakkabısıyla tak, tak, tak vurmaya başlamış kürsüye.. Adamın tepesi atmasın, ayakkabısını çıkarıp konuşmacıya fırlatan bile gördük televizyonda..
* * *
İLKBAHAR..
Oraya koştur buraya koştur derken zaman nasıl geçti yine anlamadık.. Ben anlamadım en azından.. Nisan'la birlikte çiçeklenmeye başlayan Erguvanlarla haberdar olduk baharın geldiğinden.. Herkesin bir rengi varmış, öyle derler; benim rengim de Erguvan.. Mor yani, morcivert.. Hastasıyım kendisinin..
* * *
Herkesin var bir deliliği.. Gölcük'de Nilüferler azaldı diye evinde nilüfer yetiştirip kova ile Göle taşıyan bile varmış.. Bir yerde okumuştum; her gün Gölcük'e gidip nilüferlerin bakımıyla meşgul oluyormuş adam..
* * *
Erguvan diyordum; Bir rivayete göre Erguvanın rengi, İsa Peygamber'e ihanet eden havarilerinden birinin utancından geliyormuş.. İsa peygamberi ihbar edip yakalattıktan sonra pişman olan adam; kendini beyaz çiçekli bir ağaca, bir Erguvan ağacına asmış.. Rivayet odur ki; bembeyaz çiçekler açan ağaç, ihanetten duyduğu utançla önce kızarmış sonra da şimdiki rengini almış..
* * *
Bir de erguvan çiçeklerinden fıçılar dolusu şarap üretildiği bilgisi var İstanbul'da.. Şerbetinin yıllarca İstanbul sokaklarında meşrubat olarak satıldığı ve yine onun çiçeklerinden genç kızların ellerine parlak ve güzel kokulu kınalar yakıldığı..
* * *
Ben ''Erguvan'' dendi mi, üzerinde Yatır olan ''Çarşı Başı Çeşmesi'' ni hatırlarım hep.. Üzerinde kime ait olduğunu hala bilmediğim yatırı, yatırın üzerinde mavinin en güzel tonlarında çiçek açan Erguvanı.. Orta Hamam'ın duvarına yaslamış polis kulübesini, Şerafettin Şenyüz'ün benzin istasyonu ile meyhaneci Çavuş Emmi'nin dükkanını
* * *
En çok da ''İsmail Kemal Caddesi''ni.. Kuş sesleri eşliğinde Erguvan ağaçlı bahçelerin arasından koşarak gittiğimiz İnkilap Okulu yolunu.. Deli Ali ve onun hayali arabasıyla birlikte koşarak gittiğimiz.. Deli Ali'nın Fatma İnce'nin (Kara Fatma) öğrencisi olduğu, sınıfın sobasını yaktığı, okulun getir götür işlerini yaptığı zamanlar..
* * *
Güzel olan ne kadar çok şey kaybettik o yıllardan.. Lale'li sümbüllü bahçeler.. Hercaili, menekşeli ara sokaklar.. Bahçesinde dibek taşı, fırın ve kuyu olan tek katlı evler, oturulup sohbet edilen kapı önleri, serin avlular.. Hiçbiri kalmadı.. İçinden geçen dereden sepetle balık tuttuğumuz Alibeyler Çayırı bile..
* * *
GİDENLER..
Allah’ın gücüne gitmesin ama, geldi mi üst üste geliyor.. Toplum olarak yaşadıklarımız yetmezmiş gibi, bir de her gün tanıdık birini kaybediyoruz.. Birinin acısına alışmaya çalışırken, bir başkasının haberi geliyor ardından.. Yani hesap kitap dinlemiyor hayat.. Önüne kattığını alıp götürüyor rüzgar misali.. Bu yazıyı hazırlarken de yine bir dostun haberiyle sarsıldım..
* * *
Bu gibi durumlarda birşeyler yazmak, bazen konuşmak bile gelmiyor insanın içinden, ama hayat işte.. Napalım, "inadına" diyecek ve yuvarlanıp gideceğiz bir şekilde..
Hoşça kalın dostlar, yeni bir yazıda buluşuncaya kadar kendinize iyi bakın..
Erdoğan MÜHÜRCÜOĞLU..
