RAHMETLE!
Biz eskiler; “Bolu çok değişti” diyoruz ya
Değişecek tabi!
Hem gelişip büyürken
Hem de insanlarını yeniliyor gibi..
Öyle bir yenileme ki
Eskiden mecburiyet caddesi dediğimiz
Şimdinin İzzet Baysal’ında “tanıdık esnaf kalmadı” diye sızlanırız ya!
O kalabalıkta gözlerimiz tanıdık arar
Belki tek tük görürüz diye adım atarız azar azar…!
İçimiz sızlar mı?
Sızlamaz mı hem de en derinden…!
Ama bugün öyle bir gün yaşadık ki
Hepimizin hayatına öyle bir dokunmuş ki
O günün Bolu’sundan kalan kim varsa
İçeriden dışarıdan
Kadınlı erkekli
Dolmuştu hınca hınç cami avlusuna!
Bu mucize toplanış için;
“Sağol varol İsmail Ağabey” demeliydik de
Kalbimizin en derininden
Ancak “iyi biliriz, varsa haklarımız helal olsun” diyebildik!
Son yolculuğa çıktığı üzüntülü gününde
Bütün o eski Boluluları topladı Doktor İsmail Yamaner!
Tıpkı göğsümüze astığımız resimindeki gibi
Sanki yaslanmıştı bir eli sandukasına
Diğer eli yine belinde
Yine o fiyakası
Yine o güler yüzüyle
Keyifle bakıyordu yine yarattığı o esere!
Ah be ağabey!
Ne kadar da sevmişiz seni!
Hala her girdiğimiz hastanede
Seni arar gözlerimiz o beyaz saçların, beyaz önlüğünle!
Dedim ya
Öyle bir dokumuşsun ki hepimize
Bir daha olur mu bilemem ama
Hem sana koştuk
Hem de sevgi selinde, sayende
Bizle buluştuk!
Dualarımız hep seninle
Huzurla yat rahmetle..
Nedret YILDIZ
