Eyüp hoca...
Emekli öğretmenmiş, çevresi tarafından sevilen biri midir, tanıyanları kendisi hakkında ne düşünüyordur bilmiyorum, açıkçası hiç de ilgilenmiyorum. Fakat hem öğretmen, hem de emekli deyince insanın içine bir sıcaklık ve merhamet geliyor ve kafanda bir pofil oluşturuyorsun hani sanıyorsun ki “Baba” kelimesinin içini dolduran özellikleri taşıyan her şey vardır. Kendisini tanımıyorum bir vesile ile bir kez selamlaştık. Yağmur yağdığında her yerinden su alan, tek odayı ortadan bölüp iki odaya, kenarına küçük bir tezgah koyup sözde mutfağa, küçük bir kısmını da tuvalet ve banyoya çevirip apartman yönetiminin büro olarak kullanabileceği zemin katı daireye çevirip sattıkları zaman dolaylı bir şekilde komşu olmuşuz kendisinin kızı ile.
Nisan ayını memleketimde geçirdim. Yeğenime nikah ve aile arasında küçük bir düğün organizasyonu yaptık. Beni tanıyanlar memleketimde, kültürel değerleri koruma konusunda ve bireysel olarakta öz dinamiğimin değişmesine karşı dirençli bir muhafazakar olduğumu iyi bilirler. Otuz yıldır aynı kuaföre, aynı terziye, aynı kuruyemişçiye, aynı yufkacıya, aynı lokantaya kısacası aynı esnafa giderim. Birlikte değişip,birlikte dönüşürüm.Cemiyet işim olduğu zaman kriterleri değiştirecek kadar değerli ve önemi yadsınamaz arkadaş ve dostlarla istişare yaparım. Mümkün mertebe yanımda olurlar. Cemiyet koşturmacası içinde Eyüp hocaya küçük bir ricam oldu ve sekiz bin lira kira istedikleri boş stüdyolarına baklavalarımızı koyabilir miyiz diye telefonla arayıp sordum. Zât-ımuhterem Eyüp hoca, kızına sorması gerektiğini söyleyip telefonu kapattı ve bir daha bana dönmedi. Bu satırları yazarken, biraz gülüyorum aslında. Orhan Kemal’in dizeleri geliyor aklma; hani diyor ya, “Kazın ayağı öyle değil. Memur var, memurcuk var. Biz memurcuk sınıfı... Benim vazifem kondüktörlük. Vazifeye bir başladım mı, yirmi saat. Ne gecem belli ne gündüzüm.. misali... Komşum var, komşucuğum var. Sakın ama sakın yanlış anlamayın, bu ya da şu şekilde alakam olmayan Eyüp hoca hakkında kötüdür, merhametsizdir, bencildir gibi sıfatlar asla ve asla demiyorum. Böyle bir şey abesle iştigal olur elbette. “ kendisinin yardımcı olmamasına çok saygı duyuyorum da, şu apartmanın bodrum katında ki bir odalık mekanı, emekli maaşlarının onbirbin lira olduğu Türkiye gerçeğinde sekiz bin liraya kiraya vermelerine aynı saygıyı gösteremiyorum .” Ar dünyası değil kâr dünyasına “bu kadar hızlı geçişin sebebi olanlara tahammül edemiyorum. Şayet birisinin yaptığını kendinizinkinden hakir bulursanız, kibir düşer kalbinize. Yok eğer diğerininki daha alâ gelirse, bu sefer de başlar haset içinizi kemirmeye, her halükârda zehirdir bünyeye...
Uzun zaman oldu. En son yeni bir yıl için güzel dileklerde bulunmuştum. Sağolsun arayıp soranlar, yazılarımı özleyenler, merak edenler oldu. Her şey yolunda şükür, araya yerel seçimler falan da girdi ama benim siyasete, siyasetçilere ve adalete güvenim kalmadığı için bu konuda yazmak içimden hiç gelmedi. Yanlış anlaşılmasın “bu da geçer ya hû” hep bâki...
Şimdi siz etrafınızda ki Eyüp hocaları, bi hatırlayıp içinize sindirirken ben kırk evin kedisi olarak, Cenevre ve çevresinde ki üniversitelerden kabul alan ve bir süre İsviçre’de eğitim hakkı kazanan Türk öğrencilerimizin eğitim ve konaklama giderleri için destek aldığımız muhteşem kadınları yazıyorum. Kendilerini eğitime adamış Ali ve Safure öğretmenin dünya çapında bir iş kadını olan ve şahane işler yapan kızları Öznur’u, memleketimin unutulmaz doktorlarından rahmetli Fikret bey’in iş kadını kızı hayat mottosu, “bugün kimin hayatına dokunabildim” olan İnci’yi, bir telefonumla kız öğrencilerimize el uzatan hayırsever Ceylan’ı, Ceyda’yı, Hülya’yı, Yıldız’ı.... ‘ihtiyacı olanlara el uzatmak misyonu ile yaşayan Bahire’yi, komşusu aç iken tok uyumayan Hacer’i, yaptığı iyilik ve aldığı dualarla huzur bulan Gülizar’ı, kız çocukları okusun diye destek olan Emine öğretmeni, Güler’i , Paşaköy ilkokulundaki köy çocuklarına bilim ve matematik yolunda ilerlesinler diye harika imkanlar sağlayan Havva öğretmeni , “çocuklar hep şarkı söylesin, dünyanın sesi güzelleşsin“ diyerek köy okulu öğrencilerini keman ile tanıştıran Müjde öğretmeni ve nûmune-i imtisal kadınları yazıyorum. Has bahçenin gülleri iyi ki varlar. O zaman bir sonraki yazımda Eyüp hocaları sineye sindirdikten sonra sayelerinde sâyeban olduğumuz insanları okurken buluşuruz. Sevgiyle...
Filiz Sarıkaya Yılmaz
