Okuyucu Haberi Çekin-Gönderin-Yayınlayalım
İLAHİ ADALET, Yarına bırakır, ama kimsenin yanına bırakmaz !!!

Teyyare.. Tellal Ohannes.. Rahi Dede

TEYYARE.. TELLAL OHANNES.. RAHİ DEDE.. İnsanın dünyayı sevesi geliyor ...

Teyyare.. Tellal Ohannes.. Rahi Dede
Paylaş
  • Linkedin
  • Pinterest
  • Whatsapp
  • Telegram
  • Reddit
A- A+ Paylaş

       TEYYARE.. TELLAL OHANNES..  RAHİ DEDE..
       İnsanın dünyayı sevesi geliyor bazı günler.. Ne bileyim, güneş daha güzel doğuyor mesela.. Mahalleler, sokaklar güzelleşiyor.. Sanki pozitif düşünen, güleryüzlü insanlar çıkıyor hep karşına.. Sanki birden bire her yanı leylak kokuları, hanımeli kokuları sarıyor.. Gözlerini kapayıp derin derin nefes alası, gökyüzünü içine çekesi geliyor insanın..
* * *
      Aslında 1941 yılında Bolu'da düşen, içinde Nurullah Ataç'ın da olduğu yolcu uçağıyla başlayacaktım buğün.. Şehirde yaşanan panik halini, yolcuları kurtarmaya koşanları anlatacaktım.. Otomobiliyle Üzeyir usta'yı, yaylı arabasıyla İsmail ağa'yı.. Konuyla ilgili birkaç fotoğraf bulurum diye dolaşırken sayfaların arasında Gıymes amcaya ve onun günlük tutar gibi yazdığı anılarına rastlayınca fikrim değişti..
* * *
       1887 yılında Bolu'da Gavurlar Mahallesi'nde doğmuş Gıymes Amca, 1985 yılında Kanada'da 98 yaşındayken vefat etmiş.. Neler yok ki Giymes amca'nın anılarında.. Evlerinin bitişiğindeki kiliseden tut, ev yapımı Bolu rakısıyla kurdukları sofralara kadar herşey..  Bir kaç ay önce evlendiği eşinin ölümü, Polis Memuru olarak görev yaptığı çarşı karakolu, Askerlik şubesinde çalışan alkolik enişte ve onun Taşhancızade Mehmet efendiyi ''Asker kaçağı'' diye tutuklamaya kalkmasıyla yaşanan skandal.. Okurken basit, sıradan bir mahallede; sevincin, kederin, iyinin ve kötünün, herşeyin bulunabileceğini anlıyor insan..
* * *
      Baktım da; hep çocukluğumuzun geçtiği yerleri anlatmış Gıymes Amca.. Sokaklar, evler, bahçeler.. Ali Güneykaya'nın atölyesinden başlayıp Aktaş kahvesine kadar uzanan sokaklar.. Niyazi Çalıkuşu'nun, Sabiha Mancarcı'nın, Şerafettin Çiloğlu'nun evlerinin olduğu cadde.. Top oynayan, ip atlayan çocuklar, bir duvarın dibinde taş oynayan kızlar..
* * *
      Bolu'nun 115 yıl öncesinden bahsediyor yazar.. 1906 yılından.. Biraz baktım da; ne kadar farklı mesleklerden insanlar yaşamış Aktaş Mahallesi'nde.. Yazıcı var, destancı var, tellal var, fırın kürekçisi var.. Taaa 1915'lerde Tabelacı var.. İki tane Kilise olunca iki tane de papaz var haliyle.. Papaz Artin Efendi ile kapı komşusu Ohannes Efendi.. 
* * *
       Bir de Destancı Ohannes abi var, karıştırmamak lazım.. Destancı Ohannes abi çok meşhur.. Pazar yerinde elini kulağına atıp "Ah benim yavrularıım, garip yetim çocuklarıım" diye bir başladı mı; ''Ah canıııımm!" diye koşar boynuna sarılırmışsın.. "Kim üzdü seni böyle Ohannes" dermişsin.. "Söyle kim üzdü seni Ohannes.. Kim! kim! kim..!"
* * *
       GİDENLER..
       Allah’a isyan gibi olmasın da valla geldi mi üst üste geliyor.. Toplum olarak yaşadıklarımız yetmiyormuş gibi, bir de her gün tanıdık birini kaybediyoruz maalesef.. Birinin acısına alışmaya çalışırken, bir başkasının haberi geliyor peşinden.. Bu yazıyı yazmaya başlarken de Turan'ın haberi geldi İzmir'den, ''Kelebek Turan''ın.. Düşündüm de; Gençmiş, yaşlıymış, kimsenin gözünün yaşına bakmıyor zaman.. Önüne kattığını alıp götürüyor yaprak misali..
* * *
       Gerçi üzül üzül bir yere kadar.. Hayat devam ediyor bir şekilde.. Taziyeye gelenler, ölenin yedisi, kırkı, elli ikisi derken, yavaş yavaş normale dönmeye başlıyor yaşam.. Ama beni en çok etkileyen kapının önüne konan ayakkabılar oluyor nedense.. Bir de cenaze evinin bir kaç gün söndürülmeyen ışıkları.. Belki de bu yüzden ne zaman bir cenaze evinin önünden geçsem Kayahan'ın hüzün yüklü şarkısını duyar gibi olurum.. “Belki Sen Gelirsin Diye Işıkları Söndürmedim” diyen sesini..
* * *
       RAHİ DEDE..
       Geçen gün paylaşılan bir fotoğrafa takıldık hanımla.. Önce Öney sokağa benzettik orayı, Sonra da Davulcu Hakkı Dayı'nın oturduğu sokağa.. Acemi birliğinden dağıtım olunca terhis oldum zannedip Bolu'ya dönen, komşularıyla evin önünde halay çekip teskere'yi kutlayan.. İkisi de değilmiş.. Çukur Çeşme Sokakmış orası.. Rahi dede'nin evinin olduğu sokak.. Komiser Hilkat Hanımın, Karageyikler'in, Cak Cak Hacer teyze ile Yavan Ağalar'ın mahallesiymiş..
* * *
        Saray helvasının mucidi Mudurnulu Hacı Mehmet Atar sa, Fındık şekerini yapan, da İhsaniye mahallesinden Rahi dedeymiş.. İsmi duyar duymaz Mehmet Akif'in ''Affan dede'si geldi aklıma.. ''Affan dede'ye para saydım'' diye başlayan şiir.. Rahi dede, Rabia hanım, oğulları Ali, Hüseyin.. Ne güzel insanlarıydılar mahallenin.. Bugün o sevecen o sıcak, o babacan insanların yaşadığı mahalleler yok artık.. Sokakta oynayarak, sosyalleşen, çelik çomak oynayan, tornet yapan, uçurtma uçuran çocuklar da yok..
* * *
       AYLA..
       Delilikse delilik, geçen hafta ''Ayla'' filmini bir kez daha izledim televizyondan.. “Babam ve oğlum’'dan sonra izlediğim en acıklı filmdi ''Ayla..'' Zaten Çetin Tekindor’u görünce nedense refleks olarak bir ağlama ihtiyacı hasıl oluyor bende.. Adam televizyonda ''Şampuan'' reklamı yapıyor mesela, benim aklımda ''Babam ve Oğlum'' filminin replikleri.. ''Kollarımı açeydim iki yana; ''Getme! deyeydim, getme Sadık.. Tuteydim onu, get! diyen dilim gopaydı..''
* * *
        Kore savaşı sırasında yaşanan gerçek bir olayın anlatıldığı bir film ''Ayla..'' Astsubay Süleyman'ın soğuktan donmak üzereyken bulduğu küçük bir kızı ölümden kurtarması ve onu sahiplenmesi anlatılıyor.. İnsan diyorum; öyle durduk yerde soğumuyor yaşamdan, eşden, dosttan.. Susuyor ve sustukça fırtınalar biriktiriyor içinde.. Ve sonra, ya içindekileri haykırıyor, ya da sessizce uzaklaşıyor her şeyden ve herkesten..
* * *
       GEVEZE..
        Adam ''Casaplanka'' filminin Humphrey Bogart'ı sanki.. Sigarayı yakmadan önce ucunu 'tık tık tık' masaya vurmalar.. İlk dumanı sigaranın yanan kısmına üflemeler.. ''Akordiyonu ile Balkonda vals'ler çalan Şefik bey komşumuzdu'' diyor.. ''Pencerelerimiz pencerelerimize bakıyordu.. Şefik bey pencereden rakı bardağını gösterdi mi, babam mesajı alır iki dakka sonra da Birlik apartmanının önünde olurdu.. Üzerinde çizgili pijama, ayağında şipidik terlikler..''
* * *
        Karaçayır'dan, Karamanlı mahallesine 1960'dan sonra taşınmışlar.. O konuşurken ben dudaklarımı ısırıyorum gülmemek için.. Karaçayır'da ''Kocagöt'ün Hakkı'' amca'nın komşusu olduğunu söylerken özellikle.. Eski müzisyenlerden Hakkı Özsaz'ın.. ''Hey kız seni şeker ile beslerim / Senden bir pehlivan oğlan isterim'' dizelerin sahibinin.. Bayıldım adama.. Karaçayır mahallesinden Hacı Behçetler, Nalbantlar, Gümüşbacaklar geçti gözümün önünden.. Sürmeli Hocalar, Cebeciler, Coslar..
* * *
      Hoşça kalın dostlar, kendinize iyi bakın..
      Erdoğan Mühürcüoğlu
 

Yorum yazın

Yorum yazmalısınız
İsim yazmalısınız
Doğru bir email yazmalısınız
Sayfada yer alan yorumlar kişiye ait görüşlerdir. Yapılan yorumlardan sitemiz hiçbir şekilde sorumlu değildir.

9 yorum yapılmış

  • Aladağ (5 Haziran 2022)
    Erdoğan Hocam, kaleminize sağlık tekrardan. Buradaki yazılarınızı kitaplaştırmanızı öneririm. Bir de Boluya yolunuz düşerse söyleşi vermenizi temenni ediyorum. Eşref Edip bey, kitabı buldum sipariş vereceğim. Mümkünse sizle bu konuyu yüz yüze konuşmak istiyorum.
  • Eşref Edip (4 Haziran 2022)
    Pek muhterem Erdoğan abimiz; Hancımız da Aşçımız da sizsiniz. Biz sadece bir tutam çeşni serpiştirip geçiyoruz ocak başından. Pişmiş aşa su katmak değildir maksadımız. Haddimizi aşıp, aşın tadını bozuyorsak affola. Hürmetimiz bâkidir. (Tabiri caizse bizim için sayfanız; yorgun argın geçerken uğrayıp gölgesinde soluklandığımız, sadece birbirimizle değil, açtığınız mâzi penceresinden kâh gülerek, kâh ağlayarak geçmişimizle, kaybettiklerimizle de hasbihal edip hasret giderdiğimiz mahalle gâvesinin önündeki asırlık çınar ağacının altı gibidir. Sizi seviyoruz, iyi ki varsınız.)
  • Erdoğan Muhurcuoglu (4 Haziran 2022)
    Taner Başer, Eşref Edip, Aladağ ve Affan Dede rumuzlu okurlarım, çok teşekkür ederim yorumlariniz icin.. Sevgili Affan Dede, şiirin M.Akif Ersoy'a ait olduğunu yazmışım dalgınlıkla, haklısınız, yanlış.. M.Akif'in ''Seyfi Baba'' şiiriyle karıştırmışım.. Özür.. Eşref Edip Hocam, Takvor Hopyan'ın ''Pederimin Anıları'' kitabıyla ilgili yorumunuzu okurken ortaokul arkadaşım İzzet Keha ve onun şehir kütüphanesinde görevli babasını hatırladım nedense, heyecanlandım.. Bir yakınlığınızın olabileceğini düşündüm.. Selamlar..
  • Eşref Edip (4 Haziran 2022)
    Milleti Sadıka'dan 1915 Ermeni Tehcirine-Pederimin Anıları- / Takvor Hopyan (Puslu Yayıncılık)
  • Aladağ (4 Haziran 2022)
    Eşref Edipe, katkınız için teşekkürler, bu konu ile ilgili kitap var mı.
  • Eşre Edip (4 Haziran 2022)
    ''Kelebek Turan'' Ne güzel lakap, ölümsüzlük gibi.Cismi toprağa girse de ismi kanatlanıp uçmuş sanki göğe. Sahibini yitirmiş, kimsesiz kalmış, kapının önünde sessizce bekleşen ayakkabılar.. Ayaklar evde sağken hep gülüyormuş gibi, öldükten sonra ise hep ağlıyormuş gibi gözüken zavallı yetim ayakkabılar.. Durduk yere gelen yaşama sevinci : İnsanoğluna unutunca gelir, anlık.. Hatırlayınca gider, çünkü geçmişin korkularını, geleceğin endişelerini ve zamanın acılarını omuzlarında taşıyarak yürümeye mahkûmdur insan. O yaşama sevinci hayvanlarda hiç gitmez. Çünkü onlar hiçbir şeyi hatırlamazlar, korkmazlar, endişelenmezler, bişey ummazlar, ölümü bile bilmezler. Devamlı an’ın içinde yaşamakla bahtiyardırlar. Çocuklar da, deliler de.. Onların hissesine düşendir yaşam. Bâkiyesininki acı !
  • Affan dede (4 Haziran 2022)
    Şiir Mehmet Akif değil Cahit Sıtkı tarafından yazılmıştır.Küçük bir unutkanlık olsa gerek sayın yazar saygılarımla
  • Eşref Edip (3 Haziran 2022)
    Kitap şu cümleyle başlar: Ben Ğıymes Hopyan, doğma büyüme Boluluyum. Ve şu cümleyle biter: Çok şükür, bizleri bugünlere ulaştıran Ulu Tanrı'ya. Evet, doğma büyüme Boluludur Ğıymes amca. (Evet, Rahi Dedemiz kadar,Hakkı amcamız kadar,Cıba Dayımız kadar Ğıymes amcamızdır o da bizim) Şu eski solgun fotoğraflardaki hemşehrilerimiz kadar bizim insanımızdır ve onlar kadar Boluludur.Hem de en az 650 yıldır. Ta ki 1915'e kadar! 1900'lerin başında Boludaki ermeni mahallesinde 250 hane vardır ve barış içinde yaşamaktadır şehirdeki diğer tüm Bolulularla birlikte. Ve sonuna kadar hep öyle yaşamışlardır.Boluda Ermeni sorunu diye bir şey hiç yaşanmamıştır aslında. Anılarında memleketine, hemşehrilerine kem gözle bakmaz, kem söylemez, söyletmez (belki gözyaşlarıyla içli içli sitem etse de) ''Ankara Vilayeti Celilesine: ....ecnebi memleketlere teb'id edilmektense doğduğumuz, payidar olduğumuz vatanımızda ölmeyi tercih eder, maruzatımızın nazarı dikkate alınmasını istirham ederim efendim/Ğıymes Hopyan''. Neydi o? Şarkı sözü müydü : ''Gözüm yaşarıyor, yüreğim yanıyor, Olmasaydı sonumuz böyle''
  • Taner Başer (3 Haziran 2022)
    Erdoğan bey bayılıyorum üslubunuza. Kimi Bolu'dan kimi dışarıdan çok güzel ,çoğunuda bilmediğimiz konuları güzel bir şekilde bize anlatıyorsunuz veya hatıralarımızı canlandırıyorsunuz.Birlik apt. Rahmetli Şefik amcanın akordion resitalleri unutulurmu .Adeta canlı bir konser gibiydi .Size Boluya ve tüm dostlara selamlar.