AHENK.....
Cenevre’ye yeni geldiğim yıllardı...
Herşeyin birbiri ile nasıl ahenk içinde olduğunu, şehrin içinde gezerken anlıyordum. Şehri tanımanın en kolay yolu ; bol bol yürümek, yürürken kaybolmak, kaybolurken heyecanlanmak ve kendimi dinlemekti. Hem binalar, hem insanlar hepsi kendine ait bir tını içindeydi. Benim gibi, bir sürü insan farklı topraklardan gelip bu güzel şehire bambaşka renkler getirmişlerdi.
Şehir ; muhteşem gölü , tertemiz sokakları, tarihine hiç zarar verilmeden korunmuş binaları ,medeni insanları ile adeta bir kitaba benziyor ve içinde konuk ettiği insanlara ders veriyordu. Şehir insanlara değil, insanlar şehre ayak uyduruyordu...Aksi halde bir davranışta herşey göze batabilir, olay yerine anında müdahale gerekebilirdi. Kısacası Cenevre’ye gelen herkes bu şehrin kurallarına göre hareket ettiği sürece şarkı detone olmuyordu.
Şehre dair ilk izlenimlerim bunlardı. Bolu gibi yemyeşil bir doğa cennetinden geldiğim için ilgimi çeken yeşilliklerden ziyade , onların nasıl korunduğu olmuştu. Yeşil bir coğrafyada doğmak değildi marifet, o coğrafyayı yüzyıllar sonra gelecek olan nesillere olduğu gibi aktarabilmekti.
Yine bir gün , içimden şarkılar söyleyerek yürüyorum. Yerel gazetecilikten gelen meraklı davranışlarım ve insanları tanıma heveslerim ile Fransızca okuluna gittiğim bir gün, önünden geçtiğim bir dükkanın önünde Türkçe konuşulduğunu duydum. Türkiye’den yeni gelmişim , bir selam vermeden mi geçeyim; ‘A , merhaba Türksünüz, ne güzel bir türk esnaf görmek ‘ dedim.
Üç kibar beyefendiden birisi, ‘ Merhaba , Türkiyeli’yim ama Türk değilim’ dedi.. İçimde ki ses saniyeler içinde ‘ burada derin mevzular var Filiz dalma ‘ dedi ve ‘ Olsun , aynı dili konuşuyor olmakta güzel ; hoşçakalın ‘diyerek ayrıldım.
Bu ilk ‘ti, ülkemde görmediğim etnik kökenleri burada görmeye başladığım; Sonra ermenisini, gürcüsünü, samisini , ibranisini tanıdım.Taşıdığı etnik kültürün özelliklerini ve dilini bilenleri takdir etmemek mümkün değildi . Hani İlber hoca diyor ya, ‘ Türk , Türk’tür,Türkiye’li diye birşey yoktur. Beğenmeyen Türklüğü başka kimliği varsa söyler! Yani sahip olduğun etnik kültürün kimliğini taşıyabilmek önemli. Hoca’nın lafının üstüne ben ne söyleyebilirim ki... Aslında ortak paydada hepimiz kıtalararası bir bölgenin insanlarıyız. Türk olmaktan her zaman gurur duydum, bulunduğum bütün ortamlarda, ‘TÜRK’üm’ diye gururla söylerim. Yöneticileri eleştiririm ama devletime laf söyletmem. Türkiye Cumhuriyetinde doğmuş,büyümüş, yetişmiş bir birey olarak köklerim ve dallarım arasında ki misyonumu tereddütsüz yerine getiriyorum. İşte bu yüzden çok üzülüyorum ahengini kaybeden ülkemin durumuna, işte bu yüzden çok üzülüyorum umutlarını kaybetmiş canım gençlere....
Diyeceğim o ki , Cenevre ; sadece dünyanın yüzlerce ülkesinden, kıtasından, şehrinden insanların toplandığı kozmopolit bir yer değil o ülkelerin yüzlerce etnik kökenini de birleştiren bir şehir.
Farklı unsurları bir araya getirebilmek büyük bir yetenek ve kapasite gerektirir. Bu şehrin başarı hikayesinin arkasında elbette ki aktörler var ve bu yöneticilerin şan,şöhret adına hiç bir yankıları yok. Kuralları insanlar değil, şehir koymuş burada.. Ya uyarsın, ya gidersin..
Kurallar muhteşem bir ahenge dönüşmüş; Şiir gibi, şarkı gibi...
Bir kere yaşıyorsak hayatı, harmony önemli ;
Doğanın müthiş sesini kaybetmemek umudu ile...Sevgiyle...
Filiz Sarıkaya Yılmaz
