Bugün bir halkın,bir vatanın zaferi... Bugün Çanakkale Zaferi.. 100 yıl geçmiş üzerinden.. 100 yıl önce binlerce atamızı şehit vermişiz bu topraklara.. Yaşlısı genci,kürdü türkü,erkeği kadını binlerce insan bu toprak için savaşmış.. Ne kadar gurur verici dimi ?. Yıllar önce 15 yaşındaki çocuk o küçük kalbine neler sığdırmış.. Düşünsenize çocuk ya.. Evinde arabasıyla oynamak,anasının sıcak kucağında uyumak yerine bu vatan için cepheye koşa koşa korkusunu içinde yaşaya yaşaya geçirmiş o küçücük zamanını.. Analarımız bu vatana "nasıl yardım ederiz" diyerek oradan oraya koşturmuşlar.. Kimi çocuğunu vermiş bu vatana kimi eşini kimi kardeşini, babasını,ağabeyini.. Bu vatan kolay kazanılmadı ey insanlık! Kim bilir daha bilmediğimiz nice isimler, hikayeler var o toprakta..
Bütün şehitlerimizden,analarımızdan özür diliyorum.. Bıraktığınız emanetlere iyi bakamadık bakmamaya da devam ediyoruz.. Evet bunu üzülerek söylüyorum.. Sizden özür dilerim. Anıtlarınıza dahi çöp atılmasına ve temizlenmemesine izin verdiğim için özür dilerim.. Şu an sizden seneler sonra sizin o gurur duyduğunuz evlatlarınızın yerini 10 yaşına kadar düşen kimyasal madde illeti aldı.. Bu mektup seni rahatlatmayacak anacım.. Seni de rahatlatmayacak şehidim.. Ama durum vaziyet bu işte.. Gençlerimiz ölmeye devam ediyor. Bu kez cephede değil .. Sokakta bir köşe başında.. Belki bu kimyasal madde yüzünden,belki köşe başında aldığı bir darbe yüzünden ölüyor... Ama söylediğim gibi şehidim.. Bu vatan kolay kazanılmadı ve kolay kaybedilmeyecek.. Size söz veriyorum.. Şimdi 21. yüzyıla yani günümüze gelelim. Size de diyeceklerim var.. Ben 19 yaşında bir gencim.. Dinim, dilim, ırkım, cinsiyetimin hiçbir önemi yok bu konuda.. Her zaman vatanıma ve milletime hayırlı bir evlat olarak yetiştirildim.. Vatanımı koruyan, milletine sahip çıkan, yeri geldiğinde bu vatana hiç düşünmeden canını verebilecek bir gencim ben.. Allahıma şükürler olsun ki en önemli unsurda ailem bu konuda..
Küçükken ant içerek başlardık derse. Derste Atatürkü ve vatanımızı öğrenirdik.. Bu vatanın kolay kazanılmadığınıda tabii. Çanakkale'ye gezilerimiz olurdu.. Her gittiğimde ağlardım orada.. O zamanlar benim yaşımda çocukların anıtlarını görürdüm. Vay be! derdim ben şimdi sokakta rahat rahat geziyorum ve bunu benim yaşımdaki birine borçluydum.. Gerçekten de Vay be! Tabi büyüdüm büyüdüm ve büyüdüm.. Artık gerçekleri görebiliyordum.. Haberlerde gençlerin askerden nasıl kaçtıklarını gördüm, köşe başında kimyasaldan kafası güzel olmuş gençleri izledim.. Bu sefer dedim ki Vay be! Yazık, gençlerin haline bak.. Bu iki şaşırma benim hayatımın dönüm noktaları oldu.. Size diyeceğim şu ki Lütfen çocuklarınızı vatanına milletine saygılı bir birey olarak yetiştirin sizden en büyük ricam budur. Sürçi lisan ettiysem affola.. Yazımı okuduğunuz için hepinize minnetarım..
BAYRAĞI BAYRAK YAPAN ÜSTÜNDEKİ KANDIR. TOPRAK, EĞER UĞRUNA ÖLEN VARSA VATANDIR! ÇANAKKALE ŞEHİTLERİMİZİ SAYGIYLA ANIYORUM.. RUHUNUZ ŞAD OLSUN..
