Öğrencilerim ve sigara

   Merhaba, Size Abant İzzet Baysal Üniversitesinden yazıyorum. Hayatı boyunca sigara kullanmamış ve 20 yıldır bu konuda öğrencilerine örnek olarak, bilinçlendirmeye çalışmış bir eğitimci olarak üniversitemizde başlattığımız 'Dumansız Kampüs' projesini tüm kalbimle destekliyorum. Kampanyanın ilk günü olan 1 Mart'tan itibaren de daha büyük bir hırsla anlatıyorum sigaranın zararlarını. Üniversitede İngilizce derslerine giriyorum ve girdiğim tüm sınıflarda dersin bir bölümünde mutlaka sigaranın öğrencilerim üzerinde yarattığı olumsuz etkilerden bahsederim. O ana kadar hiç farkında olmadıkları ve hiç bir hocalarından duymadıkları şeyleri onları kırmadan söylerim. Mesela bir soru sormak için yanıma gelen bazı öğrencilerin üzerine sigara kokusu okadar sinmiştir ki bunu onlara söyleyerek hiç yakıştıramadığımı da eklerim. Halbuki o gencecik yaşlarında baharda açan çiçekler gibi kokmaları gerekmezmi? Sigara kullanan hemen hemen tüm öğrencilerin yüzleri solmuş, parmakları sigara tutmaktan nasırlaşmış, dişleri sararmış, dişetleri apselenmiş. Bunlar sigaranın o genç bedenlere verdiği zararlardan görülebilir olanları. Akciğerlerinde biriken o katranı, damarlarında dolaşan dört bin çeşit zehri, gırtlaklarına yapışan o nikotini hiçbirimiz görmüyoruz ya da görmezden geliyoruz. Ben öğrencilerin birçok konuda öğretmenlerini ve üniversite hocalarını örnek aldıklarının farkında olarak sigara kullanmadığımı hep vurguluyor, kendi yaşamımdan bazı olayları onlarla paylaşıyorum. Örneğin çalışma hayatına başladığım ilk yıldan beri hergün bir paket sigara parasını bir kenara koyduğumu ve 16 yıl sonunda oluşan birikimim ile sıfır kilometre bir araba aldığımı söylüyorum. Beni de arabamı da bildikleri için bu onlara çok şaşırtıcı geliyor. Hemen hesap yapmaya başlıyorlar şu anda sigaraya verdikleri parayı bir kenara koysalar yaklaşık 10 yıl sonra gayet güzel bir otomobil alacak paraları olacağını görünce inanamıyorlar. Bunlar öğrencilerimin sigarayı bırakma kararını almasında bir dereceye kadar etkili olabiliyor ancak biraz daha duygusal bir yaklaşımın üç dört kat daha etkili olduğuna şahit olmuşumdur çoğu kez; Öğrencilerimle konuşurken sigaraya bir ayda toplam nekadar para harcadıklarını sorarım. Aldığım cevaplar 150 ila 250 TL arasında değişiklik gösterir. Daha sonra yanlarında varsa ailelerinin bir resmini çıkarıp bakmalarını yoksa gözlerini kapatıp bu parayı gönderen ailelerini düşünmelerini isterim. 'Eveeeet çocuklar...' diyerek kendi kendilerine sormalarını isterim ' Sizin bir ayda sigaraya verdiğiniz bu para ile babanız eskiyen ayakkabısını yenileyebilir, kardeşiniz fermuarı bozulmuş ve dikişleri açılmış okul çantasını değiştirebilir ya da anneniz kışın kendisini hiç mi hiç ısıtmayan o ince pardesünün yerine yün bir kaban alabilirdi, değil mi?' diye. İşte o an sınıftaki herkes son derece duygusallaşmıştır ve pek çok öğrencim bu dersten sonra sigarayı bırakmaya söz vermiştir bana. Ekte bu öğrencilerden bazılarının resim ve videolarını gönderiyorum. Ayrıca bu proje kapsamında üniversitemizde yapılan çalışmalardan derlediğim bazı haberleri gönderiyorum. Sitenizde yayınlayabilirseniz daha büyük kitlelere ulaşmış olur belki onlarda da aynı etkiyi oluşturabiliriz. Saygılarımla, Sinan OLGUNER A.İ.B.Ü. Dil Eğitimi, Uygulama ve Araştırma Merkezi Öğretim Görevlisi-BOLU