Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı (ZİÇEV) Bolu Şubesi olarak Bolu Dağkent'teki okulunda hizmet vermeye devam ediyor. Genel Merkezi Ankara'da olan vakfın bugün tam 14 ilde aktif olan şubeleri zihinsel yetersiz çocuklarımıza eğitim ve öğretim hizmeti veriyor. Vakıf tamamen hayırseverlerin katkıları ve vakıfta görev alan gönüllülerin çabaları ile ayakta duruyor ve eksiksiz olarak hizmetini yürütüyor. Böylesine büyük bir hizmetin öncülüğünü yapan ZİÇEV'in Kurucusu ve Onursal Başkanı olan Makbule Ölçen Hanımefendi geçtiğimiz günlerde hayatını kaybetti.
Zihinsel yetersiz çocuklara yönelik faaliyet veren Türkiye'de eğitim yuvalarını 1970 yılında ilk kuran kişi olarak öncü olan Büyük İnsan Makbule Ölçen'in anısına kendi kaleme almış olduğu aşağıdaki yazısını sizlerle tekrar paylaşmak isteriz... Yolu ışık olsun...
Zihinsel yetersiz çocuklarımızın sevgiye ihtiyaçlarının tüm öteki çocuklarımızdan daha fazla olduğunu yadsıyamayız. Sevginin kaynağının aile içinde oluşacağını unutmamalıyız. O nedenle zihinsel özürlü çocuğun doğumu karşısında, eşlerin hiçbirinin kusuru olduğu düşünülmemeli, ve eşler birbirini sorumlu görmeye girişmemelidir. Yüreği acıyla dolu annenin buna gereksinimi var. Ona, aile içinde en önemli insancıl yardım, ancak böyle gösterilebilir. Eşlerin ortak sorumluluğudur bu ve hiçbir baba bu sorumluluğu annenin omuzlarına yükleyerek kendisini esenliğe kavuşturacağını düşünmemelidir.
Zihinsel yetersizliğin, erken başlayan özel eğitimle çevreye ve aileye sorun olmaktan giderilmesi, en aza indirilmesi mümkündür ve vakfımız bu amaçla kurulmuştur; bunun olumlu örneklerini sergilemeyi sürdürmektedir.
Her zihinsel yetersiz çocuğumuzun başarabileceği bir iş alanı mutlaka vardır. Anne ve baba, özel eğitimin kazanımlarına evde sahip çıkabilmeli, evde de devam etmelidir… zihinsel yetersizlikte özel eğitimin ömür boyu süreceği gerçeğini unutmamalıyız… yaşamın kendisi, aslında öğrenim ve eğitim değil midir?
Toplumsal yaşamımız ve sorumluluğumuz bu alanda, devletin işleviyle bütünleşmeli, birleşmelidir. Bu iki sorumluluk ne denli birlikteliğe ulaşırsa, toplumsal huzur o düzeyde gerçekleşir. Özellikle sağlıklı olmanın bedelini ödeyebilmeliyiz. Özürlülük konusunda, kamusal alan kendi sorumluluğunun bilincine ulaşarak tüm bürokratik engelleri aşabilmelidir. Özürlü bireylere kamusal alanın yardımı, demokrasinin, sosyal hukuk devletinin işleviyle bütünleşmelidir. Şu bir gerçek ki, henüz yolun başındayız.
Sağlığın ve özürlülüğün arasında ince bir çizginin varlığını düşünmeli ve kendimizi, özürlülük alanına da ilgi duyarak görevlendirebilmeliyiz. Özürlü çocuk annelerinin hiçbir gün hakkı ödenemez. Onlara sevgiyle, dostlukla, iyilikle yakınlaşmalıyız. Yaşamlarını sabırla, umutla ve mutlulukla geçirmelerini diliyor, saygı ve sevgilerimi sunuyorum.
Makbule ÖLÇEN



