Muhterem okuyucularım, belki farkında değilsinizdir amma, ben size bu önemli günü hatırlatmak istedim. Hayatımızı, varlığımızı toprağa borçlu olduğumuzdan dolayı, toprağı da işleyen aziz ve muhterem çiftçilerimizi bütün dünya hiç olmazsa senede bir anmak, kutlamak için 14. Mayıs'ı Dünya Çiftçiler Günü olarak ilan etmişlerdir. Memleketimizde de aklı başında olan ve tarım olmadan hiç bir şeyin olmayacağını idrak edenler, Dünya Çiftçiler Günü'nü kutladılar. Çiftçilerimize yetiştiricilerimize hayırlı olsun..
Fakaaat, gel gör ki vatanımızda tarım mı kaldı, çiftçimi kaldı....?
Göz göre göre ve müthiş bir hızla tarım toprakları betonlaştı, devam ediyor. Güya, bir yasa var.... Diyor ki "tarım topraklarına mesken yapılamaz ".
Öyle mi, inadına tarlalar arsaya dönüştürülüyor, parselleniyor, menfaat için her yola başvuruluyor ve o tarladan birde bakmışsınız apartman yükseliyor. Bu feci ve korkunç bir katliama hiç kimse dur demiyor, demiyor.?
Türk toplumu tarıma dayalı ekonomisini, son yıllarda tamamen sanayiye ağırlık vererek tarımı bitirmiştir. Zamanında bir yetkili "patates tarlalarında araba üreteceğiz" diye nutuk atmış ve gerçekten Adapazarı ve İzmit tarlalarında araba üretilmiştir ve devam ediyor....
Ülkemizde halen kala kala 17.3 milyon insan köy ve beldelerde yaşayarak tek geçim kaynakları olan tarımla uğraşıyorlar. Tabii ki eskiden bu rakam toplam nüfusun yarısından çok fazla idi.
Asla sanayileşme tarım olmadan olamaz. Tarıma dayalı sanayi şarttır. Bu toprakların bereket ve cömertliğini zenginliğe dönüştürme kabiliyet ve tecrübesi Türk çiftçisinde vardır. O zenginliği harekete geçirmek için beklenen tek şey, toprağın kıymetini bilmek ve çiftçimizi yoran tarım dışı yüklerin, Türk çiftçisinin omuzlarından kalkmasıdır.
Çiftçilerimiz ektiklerinin karşılığında aldıkları ürünle, elle tutulur, gözle görülür bir değer üreterek geçinmeye gayret ediyorlar. Ne yazık ki onların ürettiği ürünler üzerinden hiç emeği olmayanların rant gelirleri oluşuyor, önüne geçilemeyen bir çark devam ediyor ve tarla ile tüketici arasındaki fiyat farkları bazen % 300'lere kadar çıkabiliyor. Netice de çiftçi eziliyor, korunmuyor, desteklenmiyor. O da çareyi büyük şehirlere göç etmekle bulmaya çalışıyor.
Şehirler yaşanmaz hale gelmiştir. Halen dahi, hatta bizim Bolu'da bile köyler mahalleye dönüştürülmüştür. Köy arazileri gittikçe asfalt ve beton olmaktadır. Bu durumdan aklı ermeyenler seviniyorlar ve hiç bilmiyorlar ki, insan oğlu gittikçe açlığa doğru hızla ilerliyor.
Köy arazilerini, tarım topraklarını mahvedenleri, doğada mahveder.
Toprak olmazsa aklınıza gelen hiç bir şey olmaz, insanlar yaşayamaz.
Bir gün gelir o cebindeki para işe yaramaz ve açlığa da çare bulunmaz.
Dumlu DEMİRCİOĞLU
