Kısa bir süre önce, Bolu'nun güler yüzlü sevilen simalarından Selim Kader Ağabeyimizi kaybettik. Kendisini ani kaybetmenin şaşkınlığını ve üzüntüsünü henüz atamamışken, gazetemizin mesaj defterinde, kızı Berna Kader'in, babasının rahatsızlanmasından vefat edişine kadarki saatler içerisinde yaşadıklarını dakika dakika anlatan yazısına rastladık. Elektronik posta yoluyla bir çok kişiye ulaştırmaya çalıştığı yazısını, Bolu'daki sağlık sorunlarını biraz olsun gün yüzüne çıkartması ve bu konuda yeni bir tartışma başlatması düşüncesiyle aynen yayınlayarak yorumu siz okurlarımıza bırakıyoruz.
Bir can hakkında
20 gün öncesine kadar birazdan okuyacağınıza benzer e-mailleri eğer vaktim pek yoksa okumadan çöp kutusuna gönderdiğim olurdu. Ancak şimdi hepinizden bu yazdıklarımı dikkatlice okumanızı, eğer şimdi vaktiniz yoksa vakit bulduğunuzda okumanız için saklamanızı ve tüm tanıdıklarınıza iletmenizi önemle rica ediyorum. Zira bu yazdıklarım bir "CAN" hakkında?
Ben Bolu İzzet Baysal Anadolu Lisesi'nde İngilizce Öğretmeni olarak görev yapmaktayım. 26 Ocak 2007 Cuma günü okulların tatil olması nedeniyle çok mutlu bir şekilde eve geldim. Gelir gelmez "Sevgili Babacığım" a telefon açtım. "Tebrik ederim babacığım, 15 gün benimle kahvaltı etme ve öğle yemeklerini beraber yeme hakkı kazandın. Mutlu musun?"dedim. Okul zamanı evde kahvaltı etmez, öğle yemeklerine de eve gelmezdim. Her zamanki o mükemmel kahkahasını attı ve "Ayıp ettin kızım, tabi ki mutlu oldum." dedi. Ancak bu telefon konuşmasından sonra ben "Canım Babam"la bir kere bile ne kahvaltı edebildim ne de öğle yemeği yiyebildim. Neden mi? Okumaya devam edin lütfen?
Aynı akşam, her zamanki gibi babam, annem ve ben akşam yemeğimizi yedik. Çok neşeliydik. Saat 20.00 gibi babam sağ böbreğinin bölgesinde bir ağrı başladığını söyledi. Gaz sancısı olabileceğini ya da üşütmüş olabileceğini düşündük. Bir süre sonra ağrının karnının sol tarafına, birazdan da sağ tarafına geçtiğini söyledi. Annem gaz ilacı içirdi ve karnına sıcak su koydu. 15 yıl önce babacığım by-pass ameliyatı geçirmişti ancak o zamandan beri sağlığı çok iyiydi. Yine de aklımıza ilk gelen kalp ile ilgili bir durum olup olmadığıydı.Gece 23.00 sularında ağrının halen geçmediğini görünce ben hastaneye gitmeyi teklif ettim. "Canım Babacığım" 5 yaşındayken annesini hastanede kaybetmiş olduğundan hastaneleri hiç sevmezdi. Her zamanki gibi yine gitmek istemedi, ancak benim ısrarlarıma karşı koyamadı. Zorla pijamalarını çıkardım ve kıyafetini giydirerek dayımın arabasıyla hep beraber Bolu Köroğlu Devlet Hastanesi'ne gittik. Bu saatten sonra yaşadıklarımızın Azrail'le bir mücadele mi yoksa bir talihsizlikler silsilesi mi olduğuna siz karar verin. Belki de sizler bu yaşananları başka şekilde yorumlarsınız. Bunu da sizin sağ duyunuza ve vicdanınıza bırakıyorum.. Neyse, devam edelim?
Hastanenin Acil Servisi'ne giriş yaptık. Adı geçen hastane önceden SSK hastanesi idi. Bir süre önce yenilendi ve Devlet Hastanesi oldu. Yenilenme derken bina yeni yapıldı. Dışarıdan tam teşekküllü bir hastane görünümünde. Acilde pratisyen hekim babamı muayene etmeye çalışırken, ilimizin "iyi" olarak bildiği, tahminim 20 yıla yakın bir süredir Dahiliye Uzmanı olarak görev yapan bir doktorun acilin koridorundan geçtiğini görünce annem hemen yanına gidip kendisini tanıttı ve babamı muayene etmesini rica etti. Öncelikle EKG çekildi ve kalple ilgili bir sorun olmadığı anlaşıldı. Yaptığı muayene sonucunda eliyle de hissettiğini, batında bir kitle olduğunu belirtti ve ultrasonla bakmaya karar verdi. Ultrason cihazıyla yaptığı tetkikte, cihazın bozuk olduğunu (acil servisin ultrason cihazı!!!), bulanık gösterdiğini, tomografi çekeceğini söyledi. Yarım saate yakın süren tomografi çekimi sonucunda batında kitle olduğunu yineledi, ancak bir cerrahın görmesinin gerektiğini belirtti ve hastaneden ayrıldı. Gece nöbetçi olan pratisyen hekimden İcapçı Cerrahı aramasını rica ettik. Aradığını, durumu anlattığını, yapılanlardan bahsettiğini söyledi, İcapçı Cerrahın da; gerekenin yapıldığını, sabah gelip bakacağını söylediğini bize aktardı. Bu sırada saat 01.00'e yaklaşıyordu. Babam halen sancıyla kıvranmaktaydı. O haldeyken bir anda yüzüne söylenen "karnınızda kitle var" ifadesinden sonra, durumunun daha da vahimleştiğini biz çok açık bir şekilde fark edebiliyorduk. Annem sabaha kadar cerrahın gelmesini bekleyemeyeceğimizi söyledi ve yine ilimizde "iyi cerrah" olarak ün yapmış olan bir başka doktoru, ailecek tanışıyor olmanın verdiği rahatlıkla arayıp çağırmayı teklif etti. Beraberimizde olan dayımın cep telefonunda bu doktorun cep telefonu tesadüfen kayıtlı idi. Hemen aradım. Kendisine durumu aktardım ve gelmesini rica ettim. Sağ olsun, 20 dakika içinde, hastaneye hayli uzak olan evinden geldi. Tomografi röntgenine baktığında batında kitle falan kesinlikle olmadığını belirtti ve babamı muayene etti. Mideyle ilgili bir sorun olduğunu, midesini rahatlatırlarsa bir şeyi kalmayacağını söyledi. Kullandığı tıbbi terimlerden anladığım, öz Türkçe'siyle, buydu. Buna ek olarak, röntgende, aort damarının karındaki kısmında bir bombeleşme olduğunu, ancak o an için bir aciliyet göstermediğini, mideyle ilgili sorun halledildikten sonra ileride istersek onunla ilgili bir kontrol yaptırabileceğimizi söyledi. Babam halen ağrıdan kıvranıyordu, ancak nedeninin çok ciddi bir şey olmadığını öğrenmek bizi biraz rahatlatmıştı. Ne büyük bir yanılgı?
Neticede, aynı doktor midenin rahatlamasını sağlamak için babamın burnundan hortum soktu. Ancak hortumu bağlayacağı cihazın bozuk olduğunu anlayınca, bir hastane çalışanından başka bir tane getirilmesini istedi. Bir süre sonra başka bir cihaz hastanenin başka bir yerlerinden getirildi. Bu sırada babacığımın burnundan hortum sokma işlemi yenilendi. Babacığımın bu işlemlerde ne kadar eziyet çektiğini anlatmak bile istemiyorum? Bu işlemin sonrasında doktor babamın rahatlayacağını söyledi ve nöbetçi doktorların kullandığı odaya gitti. Aynı sırada babama ağrısını geçirmesi için bir de serum bağlanmıştı. Doktorun peşinden gittim ve nöbetçi pratisyen hekim de yanındayken babamın durumunun tam olarak ne olduğunu tekrar sordum. Midede deletasyon olduğunu, yapılan işlemler sayesinde sabaha hiçbir şeyi kalmayacağını, şimdi cerrahi servisinde bir odada babamı yatıracağını, orada sabaha kadar dinlendireceğini, sabah yapacağı kontrolde de hastaneden çıkıp çıkmayacağına karar vereceğini belirterek korkulacak bir şey olmadığını yineledi.
Tahminimce saat 02.00 sularında cerrahi servisine çıkarıldık ve babam bir odaya yerleştirildi. Burnunda halen hortum vardı ve kolunda da serum takılıydı. Servise giriş işlemlerini bizzat nöbetçi hemşireyle kendim yaptım. Gördüğümüz kötü muamele ve azarlama tarzındaki konuşma şeklinin gecenin o saatinde rahatsız ettiğimiz için özür dilemediğimden kaynaklandığını düşünüyorum. Bu vesileyle, nöbetçi hemşireden, kendisini gecenin o saatinde rahatsız ettiğimiz için özür diliyorum!!!
Bu arada, yapılan evrak işlemleri sırasında, babama koyulan teşhisin "Akut Gastrit" olarak kayıtlara uzman hekim imzasıyla geçtiğini, bunu evraklardan kendi gözlerimle okuduğumu belirtmek isterim.
Nöbetçi hemşire babamın yanında sadece bir refakatçi kalabileceğini belirtince, 03.00 sularındaydı sanırım, dayım ve ben annemi babacığımın yanında bırakarak, sabah erken saatte tekrar hastaneye dönmek üzere evlerimize geldik. Doğal olarak uyumadım, uzman doktorun söyledikleri doğrultusunda İstanbul'da yaşayan ağabeyimi uyandırma gereğini duymadım ve sadece sabah 05.00 sularında kendisinin ve sevgili yengemin cep telefonlarına "Uyanınca beni arar mısınız?" diye mesaj bıraktım.
Sabah 07.30 gibi annem aradı ve babamın sancısının hiç geçmediğini söyledi, doktoru ve ağabeyimi aramamı istedi. Ağabeyimi arayarak kendisini bilgilendirdim ve hemen hastaneye gittim. Babacığım gerçekten de daha da kötüydü. Kıvranıyordu. Hemen akşam babama müdahale eden cerrahı aradım. Babamın sancısının geçmediğini söyledim ve hastaneye ne zaman geleceğini sordum. Bana "Ben hastaneyi ararım." dedi. Telefonu kapattıktan birkaç dakika sonra, akşam babamın karnında kitle olduğu teşhisi koyan dahiliye uzmanı odamıza uğradı ve akşam röntgene ters baktığını!!! babamın karnında kitle olmadığını, bir yanlışlık!!! olduğunu söyledi. Sağ olsun, içimizi rahatlattı!!!
Hemen bunu takiben, babam sancıdan bir o yana bir bu yana doğru kendini atıp dururken annemin kucağında fenalaştı ve hayati fonksiyonlarının tamamen durduğu izlenimi veren bir durumda yığıldı kaldı. Gece boyunca yanımıza uğramayan nöbetçi doktorlar ve babamın serumu kendisi hareket ederken yerinden çıktığı için uyandırmak zorunda kaldığımızda "Geliyoruz be!" diye bağırarak odasından zorla gelen nöbetçi hemşireler, annemin ve benim çığlıklarımız sayesinde bir anda odaya doldular ve apar topar ne olduğumuzu anlamadan babacığımı yoğun bakıma indirdiler. O anda kaybettiğimizi sandığımız babacığımın yerdeki terlikleri, annem ve ben, öylece kalakaldığımız odada hayatımızın en zor döneminin başladığını nereden bilebilirdik?
10 dakika kadar sonra bir hemşire geldi ve doktorun bizi aşağıya yoğun bakıma çağırdığını söyledi. Alacağımız kötü haberin korkusuyla yoğun bakıma koştuk. Aynı cerrah bize babamın kalp ve damar cerrahisinde yoğun bakıma alınması gerektiğini, bunun da Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde bulunduğunu, orası ile irtibata geçtiğini, "hazır!!!" olduklarını söylediklerini, ve babamı oraya nakledeceklerini belirtti. Tabi ki tam tabiriyle; afalladık, şaşkına döndük.
Bu arada, babama akşam "Akut Gastrit" teşhisi konduğunu ağabeyime iletmiş olduğumuz için, kendisi İstanbul'un konuyla ilgili en iyi uzman doktoru olduğunu öğrendiği kişiyi helikopterle yola çıkmak üzere hazır etmişti. E ne yapsın ki başka, teşhis "Mide Gazı" ne de olsa!!! Ancak son durumdan haberdar olunca babamın 15 yıldır kontrollerini yapan Uzman Kardiyolog Hekim Mordo BARDAVİT'i aradık ve babamın kalp ve damar cerrahisi yoğun bakımında tedavi altına almak isteyen doktorla telefonda görüştürdük. Durumu öğrenen Sayın BARDAVİT, telefona beni istedi ve durumun ciddi olduğunu anlattı. Biz babacığımı helikopterle hemen İstanbul'a götürmek istediğimizi kendisine belirttik. Zira o sırada ağabeyim "Akut Gastrit" teşhisi nedeniyle Bolu'ya helikopterle getirmeyi düşündüğü uzman hekimden vazgeçmiş, Siyami Ersek Hastanesi'nin Kalp Damar Cerrahisi Bölümü'nün iki cerrahıyla iletişim kurmuştu. Ancak Sayın BARDAVİT, kendisine Bolu Köroğlu Devlet Hastanesi'nin konuyla ilgilenen cerrahı tarafından telefonda Bolu'da Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde tam teşekküllü!!! bir Kalp ve Damar Cerrahisi Yoğun Bakım Ünitesi'nin zaten bulunduğunu söylendiğini, bu nedenle mademki ilgili bölüm ilimizde tam teşekküllü!!! bir şekilde zaten mevcut, babacığımı ciddi bir durumdayken yola çıkarmak yerine bahsi geçen yere nakletmemizin daha doğru olacağını belirtti. Bu arada belirtmeliyim ki; bütün bunlar olurken biz halen babama ne olduğunu, niçin Kalp ve Damar Cerrahisi'nde yoğun bakıma alınması gerektiğini bilmiyorduk. Durum ciddiydi, ama neydi? Akşam EKG si çekilmiş ve kalple ilgili bir sorun görülmemişti. Olay basit bir karın ağrısı ve mide gazı değil miydi???!!!???
Karar verildiği gibi babacığım Tıp Fakültesi'nden doktorsuz!!! boş olarak gönderilen bir ambulansla, Köroğlu Devlet Hastanesi'nin cerrahı eşliğinde adı geçen üniversiteye nakledildi. Buraya vardığımızda babacığımın zaten normal hastane kapısından içeri alınması tuhafıma gitmişti. Nereden bilelim Tıp Fakültesi'nin Acil Servisi'nin olmadığını!!! Dikkatinizi çekerim: Acil Servis yok!!! Ama yoğun bakıma Cumartesi günü acil hasta kabul ediliyor!!! Neyse, devam edelim?
Babacığım yoğun bakıma alındı. Bizimle orada Kalp ve Damar Cerrahisi'nden bir doktor ile asistan muhatap oldu. Yaptıkları incelemede babacığımın aort damarında yırtılma olabileceğini, acil ameliyat gerekebileceğini belirttiler. Gereken müdahalenin yapılmasını söyledim. Ancak aldığımız yanıt şuydu: Acil servis olmadığı için Cumartesi günü ameliyatı yapabilecek olan hoca'ları Bolu'da değildi, Cumartesi günleri Ankara'da hasta bakıyordu ve akşam 20.00 gibi gelebilecekti. Saat sabahın 9'u idi, babamın durumu acildi, acil durumda bir hastaya müdahale edebilecek doktor il dışındaydı ve bize "hazırız, hastayı getirin" diyerek buyur etmişlerdi!!! Ama doktor yaklaşık 12 saat sonra gelecekti. İşte bu andan itibaren telefon trafiği daha da karıştı. Elimde 4 cep telefonu deliler gibi çırpınıyordum. Ağabeyim de aynı durumdaydı. Bir yandan Bolu'ya gelmek üzere yoldaydı. Bir yandan da benimle sürekli olarak görüşerek en acil ve doğru olanın ne olduğuna karar vermeye çalışıyordu. Ki; verilecek karar ya da karalar ikimizin de hayatının en zor kararlarıydı. Önce babamı her riski göze alarak helikopterle İstanbul Siyami Ersek Hastanesi'ne kaldırmaya karar verdik. Zira iyi bir ekip orada ağabeyim tarafından çoktan hazır edilmişti ve hastamızı getirmemizi istiyordu. Ancak, AİBÜ'ndeki doktor ve asistan babamı yola gönderme taraftarı değildi. Bu çok riskliydi. Saatler hızla ilerliyordu ve bir keşmekeş içinde çabalıyorduk. Ancak şimdi anlayabiliyorum o koşuşturma ve çabalama sırasında Azrail'in bizi seyrediyor olduğunu?
Ameliyatı yapabilecek Kalp ve Damar Cerrahı'nı defalarca kere tanıdıklar vasıtasıyla arattık. Ankara'da randevulu hastaları olduğunu öğrenip akşama doğru gelebileceğini kesin olarak anlayınca, babamı İstanbul'a götürmek yerine, İstanbul'dan ameliyatı yapabilecek cerrahları Bolu'ya getirmeye karar verdik. Sevgili Ağabeyim bunu da sağladı. İstanbul Çırağan Sarayı'nın bahçesinden helikopterle yola çıkmaları için Siyami Ersek ve Amerikan Hastaneleri'nin Kalp ve Damar Cerrahlarını hazır etti. Buradaki, yani Tıp Fakültesi'ndeki ilgililer önce bunu onayladı. Ancak İstanbul'dan yola çıkacak olan ekip, yola çıkmadan önce buradaki doktorla görüşerek ameliyathane koşulları ile ilgili bilgi almak istedi. Ancak; ameliyattan sonra mutlaka gerekecek olan diyaliz makinesi başta olmak üzere bir çok eksiğin olduğunu öğrenince ekip yola çıkmaktan vazgeçti ve riski göze alarak "siz hastanızı buraya getirin" dediler. Bu arada zaten AİBÜ Tıp Fakültesi ilgilileri tarafından Cumartesi olduğu için Rektörün bulunmadığı, hastane dışından bir ekibin ameliyat yapabilmesi için alınması gereken yazılı iznin alınmasının mümkün olmadığı söylendi. Tam bu sırada Tıp Fakültesi Hastanesi hekimlerinden babacığımın arkadaşı Cildiye Uzmanı Ali Haydar PARLAK ve eşi yanımıza geldiler. Durumu kendilerine aktarınca, hemen Ankara'da bulunan ve akşama gelmesi beklenen Kalp ve Damar Cerrahını aradılar. Ve telefonu kapattıklarında doktorun hemen yola çıkmayı kabul ettiğini söylediler. Biraz olsun rahatlamıştık. Geri kalan eksikleri de bizler tamamlamaya çalıştık. Diyaliz makinası başka bir yerden bulundu. Tomografi çekebilecek kişi izinliydi. O da bulundu, vs. vs. Bu arada babama kan gerekiyordu. Ben de dahil olmak üzere kan grubu tutan ve hemen kan verebilecek bir sürü kişi vardı. Ancak Tıp Fakültesi'nde gereken kanı alabilecek ve plazma yapabilecek düzen yoktu!!! Artık Cumartesi olduğundan mı, yoksa acil servis bulunmadığından mı bilemiyorum? Bu nedenle kan verebilecek herkes Düzce Tıp Fakültesi'ne gönderildi. Eş, dost, akraba kan için Bolu-Düzce arasında mekik dokumaya başladı. Neyse ki gerekli kan da bulunmuştu. Cerrah ta yoldaydı. Ağabeyim de Bolu'ya varmıştı ve Onun gelişiyle sırtımdan dağlar kalkmıştı. Çok şükür babacığım ameliyat olabilecekti. Saatler hızla ilerlemişti. 16.00'ya doğru ameliyat doktorunun Bolu'ya varmasına çok az bir süre kala AİBÜ Kalp ve Damar Cerrahisi Bölümü doktorlarından başka bir uzman hekim hastaneye geldi. Sonradan öğrendik ki bir yakınımızın ricasıyla babacığımla ilgilenmek üzere gelmişti, sağ olsun. Kendisi ve diğer yoğun bakım doktoru beni ve ağabeyimi çağırarak: "Hastanız by-pass'lıymış, şimdi fark ettik, by-pass'lı hastaların kaburgaları telle tutturulmuş olur. O telleri kesecek alet bizde yok. Siz hastanızı Ankara veya İstanbul'a kaldırın. Ancak yolda mortalite yani ölüm ihtimali %90" dediler!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" Bunu duyduğum anı hiç tarif etmeyim. Ne desem yetersiz kalır?
Başka seçenek yoktu artık. Acilen tam teşekküllü bir ambulans bulundu. Kısa bir süre içerisinde zaman kazanmak için babacığımı Ankara'ya götürmenin daha doğru olacağına karar verdik ve en iyi ekibin Yüksek İhtisas Hastanesi'nde olduğunu öğrenince, babacığımı hemen yola çıkardık, konvoy halinde ambulansa eşlik ederken bir yandan da ağabeyim ameliyat ekibini telefon konuşmalarıyla hazır etti. 1 saat 15 dakikada Yüksek İhtisas Hastanesi'nin Acil Servisi'nin kapısındaydık. Gerçekten de ekip ve ameliyathane hazırdı. 18.30 sularında babacığım ameliyata alındı. Ameliyat ekibinin başı olan Kalp ve Damar Cerrahı tarafından hastamızın emin ellerde olduğu, ameliyatın 8-9 saat sürebileceği söylendi ve çok zor bir bekleyiş başladı. Bolu'dan gelenler çevremizde yığılmaya başladı. Onlarca kişi vardı. Ama sanki yapayalnızdım. Çok dua ettim. Allah'ım, hepten alma babacığımı, hasta bile olsa bana bırak, O'na çok ihtiyacım var diye yalvardım. Etrafımdakilerin teselli sözlerinin hiçbirini anlayamadım bile. Kocaman bir boşluktaydım. Şimdi de öyle. Neden mi??? İşte nedeni:
Saat 20.00 suları. Güvenlik görevlisine benzer kıyafetli iri yarı genç bir adam seslendi: Selim KADER'in yakını!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Her şey durdu? Gerisini hala tam olarak bilmiyorum, hatırlamıyorum?Bildiğim tek şey var; yaslandığım çınar, elimi tutan başımı okşayan en tombul eller, beni her sabah bu yaşımda okuluma başarılar dileyerek uğurlayan CANIM BABAM yok artık? Eksiğim, yarımım, O'nsuzum? En az, anneciğim ve ağabeyim kadar? yengem Ayşegül, babacığımın prensesi Laracığımız kadar? Hepimiz O'nsuzuz?
İç kanama nedeniyle yapılacak bir şey kalmadığını, midenin delindiğini!!!, içine kan sızdığını ameliyat için babacığımın karnını kestiklerinde gördüklerini sonradan öğrendik.
Demiştim? Yazdıklarım bir "CAN" hakkında?
Şikayetim kimseye değil. Bunu belirtmek isterim. Yaradan verdi babacığımı, yine O aldı. Vadesi dolmuş, gitmesi gerekiyormuş, bunu biliyorum. O halde ben bunları niye yazıyorum? Niye herkes okusun istiyorum? Ben işte herkes şunları bilsin istiyorum:
· Karın ağrısı sadece bir mide gazı veya rahatsızlığı belirtisi değildir. Tüm branşlardaki hekimler, buna göre, karşılaştıkları vakalarda daha geniş ve detaylı düşünmelidirler.
· Yattığı yerde sürekli karın ve midesi şişen bir hastanın, şiddetli iç kanama geçirdiği, ilk başvurulan hastaneden itibaren bakarsak, en son gittiği hastanede yaklaşık 24 saat gecikmeyle anlaşılmamalıdır.
· Acil servislerde bozuk cihaz bulunmamalı, her iki tekerleği de bozuk sandalyelerle hastalarla taşınmamalı, gerektiğinde hastanın ağzına diğer hastaların tıbbi atıklarının bulunduğu çöp sepetleri dayanmamalıdır.
· Nöbetçi doktor ve hemşireler onlara ihtiyacı olan kişilerle her an yüz yüze olmak ve onlarla yakinen ilgilenmek durumundalar. Nasıl davranmaları gerektiğini hastalardan veya hasta yakınlarından öğrenmemeli, hastaya ve yakınlarına "daha insanca" davranmalıdırlar.
· "İcapçı Cerrah", hangi durumda ne "icap" ederse hastaya bakmaya gelmelidir??? Bunu cevaplayamıyorum?
· Tıp fakülteleri ve buralardaki bölümler kadrolaşma için ya da sadece açılmış olmak için değil, hizmet vermek için açılmalı, "Kalp ve Damar Cerrahisi" tabelası asabilmek için gerekli donanım ve personel sağlanmış olmalıdır.
· Yoğun Bakım Servisi "hazırız, hastayı getirin" derken neye hazır olduğunu (hatta neye hazır olmadığını!!!) bilmelidir!!!
· Acil Servisi yoksa, bu nedenle de gerekli veya yeterli personeli ya da donanımı yoksa, hastaneler ve tıp fakülteleri hafta sonları hasta kabul etmemeli, uygun yere hastayı yönlendirmelidir.
· Saniyelerle yarışılan bir vakada, sabahın 8'inden 16.00 sularına kadar verilen mücadelede, hastanın en azından evraklarına bakılarak ya da zaten yoğun bakımda belden yukarısı çıplak olan hastanın en azından göğsündeki ize bakılarak by-pass ameliyatı geçirmiş olduğu son dakikada değil hasta teslim alınır alınmaz anlaşılmalıdır. (ki; bu bilgi ilk andan itibaren babacığımla ilgilenen tüm tıp çalışanlarına tarafımdan zaten belirtilmiştir!!!)
· Madem kan merkeziniz o sırada işler durumda değil, bürokrasi engeli nedeniyle, birkaç kilometre uzaklıktaki devlet hastanesinin hafta sonları da işler durumda olan kan merkezine hasta yakınlarını yönlendirmek yerine Düzce-Bolu arası insanları telef etmeye son verilmelidir.
· Bir şikayeti olsun olmasın, herkes düzenli olarak sağlık kontrolünü yaptırmalıdır. (Zira babacığım hiçbir şikayeti olmadığını belirtiyor ve tüm ısrarlarımıza rağmen 2 yıla yakındır olağan kontrollerini yaptırmayı daima erteliyordu.)
Babamın aramızdan ayrılışından sonra kendimi biraz toparladıktan sonra, kendisini kaybedişimizin nedeni olan hastalık hakkında kaynaklardan bilgi edinmeye çalıştım. Hastalığın adı; AORT ANEVRİZMASI. Özetle; ¾ oranında 65 yaşın üzerindeki erkeklerde, yüksek tansiyon, yüksek kolesterol ya da genetik faktörlerle görülebilen, aort damarının bombeleşmesi ve sonrasında yırtılması ile ölüme yol açan bir durum. İlgilenenler sadece "aort" yazıp tıklayarak arama motorlarında hastalıkla ilgili bilgiyi bulabilirler.
Benim edindiğim bilgilere göre; aort damarındaki yırtık henüz başladığı sıradabir damar muayenesiyle teşhis konulabilirse, 20-30 dakika içerisinde çok iyi bir cerrahi ekip tarafından müdahale edilirse, hastanın kurtulma oranı sadece %35-40 civarında.
Bundan çıkardığım sonuç şu: Babacığımın kurtulma ihtimali zaten çok düşüktü. Bunu artık anlayabiliyorum. Bu nedenle kimseyi suçlayamam. Zaten belirttim, yüce Allah'ıma inancım sonsuz. Canım Babacığımın yazısı buymuş.
Ancaaaaaaaaaaaaaaaak::: Bizim, babacığımın rahatsızlığı nedeniyle yaşadığımız yaklaşık 24 saatlik çırpınmalarımız sırasında karşılaştığımız eksiklikleri, yoksunlukları, talihsizlikleri ve hatta bazen de vurdumduymazlıkları başka hastalar ve yakınları yaşamasın istiyorum. Tüm hekimler, sağlık çalışanları ve hasta yakınları; lütfen biraz daha bilinçli ve sağduyulu olun!!!
Taziye ziyareti için evimize gelen yakınlarımızın birçoğunun söylediği şu: "Ülkemizdeki en fakir kuruluşlar sağlık kuruluşları." Lütfen uyanalım, bahsedilen bu fakirlik sadece maddi fakirlik değil. Bilgi fakirliği, ilgi fakirliği, sağduyu ve vicdan fakirliği. Sağlık kuruluşları "CAN"larla uğraşıyor. Lütfen?.. Ama lütfen artık uyanalım?
Bu vesileyle; babacığımın rahatsızlığı sırasında ve kendisini kaybettiğimiz andan itibaren bizi hiç yalnız bırakmayan tüm yakınlarımıza ailem adına sonsuz teşekkürler?
Kendi adıma da; babacığımı ebediyete gönderdiğimiz andan itibaren kendisinin yokluğunu hissettirmemek için elinden geleni yapmaya çalışan, artık babacığımın yerine de bizim için aile reisimiz olan Canım Ağabeyim'e, sevgili eşi Yengeciğim Ayşegül'e, 5,5 yaşına rağmen bizleri teselli için inanılmaz çareler üretebilen Babacığımın Prensesi Laracığım'a, ve sonsuz desteği için Müstakbel Eşim Çağrı'ya minnetlerimi sunuyorum? Allah hepinizden razı olsun?
Ve; CANIM ANNECİĞİM; BABACIĞIMIN YERİNİ DOLDURAMAYIZ. 44 YILLIK BİR ÖMRÜ PAYLAŞTINIZ. AMA BİZ DE SENİ ÇOK SEVİYORUZ. LÜTFEN BİZİM İÇİN KENDİNE İYİ BAK. EN KIYMETLİMİZ SENSİN. BUNU UNUTMA NE OLUR?
Ve; CANIM BABACIĞIM; HERKES BİLİYOR; ÇOK İYİ BİR İNSAN, MÜKEMMEL BİR BABA VE HARİKA BİR DEDEYDİN. SEN ANLATILAMAZSIN. ANCAK YAŞANABİLİRSİN. VE ALLAH'IMA ÇOK ŞÜKÜR Kİ BİZ SEN'İ YAŞADIK. HAKKINI HELAL ET BİZLERE. VARLIĞINDA OLDUĞU GİBİ, SEN UZAKLARDAYKEN DE OLMAMIZI İSTEDİĞİN GİBİ EVLATLAR OLMAYA DEVAM EDECEĞİZ. YANIMIZDAN HİÇ AYRILMA. SENİ ÇOK SEVİYORUZ?
Bu yazdıklarımı okuyarak yaşadıklarımı benimle paylaşan herkese teşekkürler. Sevgi ve Saygılarımla
Berna KADER
