YALNIZ KALAN DEĞİL, YANLIŞLA KALANDIR KAYBEDEN!..
       Kral, dondurucu bir kış mevsiminde gecenin soğuğunda nöbet tutan muhafıza üşümüyor musun diye sorar.  Muhafız "Alışığım Sayın Kralım" diye cevap verir ve kral devam eder. "Olsun, sana sıcak tutacak elbise getirmelerini emredeceğim" diyerek gider.
        Ancak bir süre sonra içeri girdiğinde emri vermeyi unutur. Ertesi gün duvarın dibinde muhafızın soğuktan donmuş cesedini bulurlar ve duvarın üzerinde şöyle yazıyordur.
      "Soğuğa alışkındım; fakat senin sıcak elbise vaadin beni öldürdü."
       Ölen beden değildir aslında. Umut ölmüştür, ardından sevgi ve saygı. En önemlisi de güven ölmüştür, dostluk ölmüştür, muhabbet ölmüştür.
       Ölen duygular sonrası Hazreti Ömer‘in “Yalnızlık cahil kişilerle oturmaktan daha hayırlıdır” sözü aslında bir ömürlük uyarı olarak çıkar bizlerin karşısına. Çünkü insan bazen yalnız kalmaktan korkar, ama bilmez ki yanlış insanlarla aynı yolda yürümek, yalnız kalmaktan çok daha yorucudur. 
Düğün evi tefçisi, ölü evi yasçısı insan, gülüşünde sevgi, kalbinde kıskançlık taşır. Bizimle konuşur, bizi över ama arkamızı döndüğümüzde bizi eksiltir. Böylelerinden uzak durmak kibir değil, kendimizi korumaktır. 
       Bir insan bizi kırdıysa, hakkımızı çiğnediyse, arkamızdan konuştuysa buna üzülmemek gerekir. Çünkü bazen böyle insanların içinden uzaklaşmak akıl ve ruh sağlığımıza iyi gelir. 
        Gerçek dost; bizimle menfaat için değil, menfaatsiz bir şekilde yanyana yürüyendir. Gerçek dost bizimle ağlayan, bizim sessizliğimizi duyandır. Ve böyleleri azdır. Az ama değerlidir. 
        O yüzden kalbimizi herkese açmamalıyız. Herkese güvenmemeliyiz. Bazı insanlar bizimle değil, bizim sayemizde yürürler. Bir gün gideriz, hepsi dağılır. Ama biz yalnız kalmayız. Çünkü yalnız kalan değil, yanlışla kalandır kaybeden. 
        Ne güzelde özetliyor Aşık Veysel: “Dost dost diye nicesine sarıldım / Benim sadık yârim kara topraktır / Beyhude dolandım boşa yoruldum / Benim sadık yârim kara topraktır.”

       Kemal ERSAN