“Bu Kadar da Olmaz!”

Bir zamanlar bir ekmek, bir sofranın bereketiydi. Bir hizmet, bir insanın emeğiyle değer bulurdu. Şimdi ise ne oldu? Her şeyin fiyatı göğe yükselirken, vicdanlar yerin dibine mi girdi?

Bir ürünü üretmek için harcanan emek, kullanılan malzeme, yapılan yatırım elbette ki kıymetlidir. Kimse emeğini ucuza satmasın, kimse zararına çalışmasın. Ama bir durup düşünelim: Gerçekten mi bu kadar zam yapmak zorundaydık? Yoksa sadece “Herkes zam yapıyor, ben de yapayım” mı dedik?

Bir kalem kağıt alıp hesapladık mı hiç? Bu ürünün maliyeti neydi, ben buna ne kattım, ne kadar kazanırsam helaldir? Yoksa sadece vitrine baktık, “Benim ürünüm onlarınkinden ucuz kaldı, bu böyle olmaz” mı dedik?

Bir çocuğun okul çantasına koyamadığı kalem, bir annenin alamadığı süt, bir babanın eve eli boş dönmesi… Bunların hesabını kim verecek? Sırf daha çok kazanmak için, sırf “piyasa böyle” diye yapılan her fahiş zam, bir başka sofradan bir lokma eksiltmiyor mu?

Kazanç, sadece para mıdır? Ya vicdan? Ya dua? Ya bir çocuğun gözündeki sevinç?

Unutmayalım: Her zam, sadece etiketi değil, insanlığımızı da ağırlaştırıyor. Her gereksiz artış, bir başka insanın hayatından çalıyor. Ve bir gün, aynaya baktığımızda kendimize şu soruyu sormaktan kaçamayacağız:

“Biz ne yaptık?”