BİNBAŞI..
18 Nisan1988 pazartesi.. Nusaybin Kilisedüzü'nde roketle vurulmuş bir Helikopter.. Kuyruğu kopmuş, pedal kumandaları boşalmış, motor kontrolden çıkmış.. Pilot Binbaşı Kendine doğru hızla yaklaşan kayalıklara zar-zor yaslayabilmiş helikopterin karnını.. Emniyet kemerinden kurtulup aşağıya atlarken; 'siper alın, araziye yayılın' emirleri yağdırıyormuş askerlerine..
* * *
Cehennemde gibi geçen bir günün sonunda arazi'de ağır yaralı olarak bulmuşlar Binbaşıyı.. Artık ne yakıcı güneş, ne helikopter, ne kanını durduramayan teknisyen İlyas.. Gülümsüyormuş sadece son anlarında.. Hani insanın son anında hayatı film şeridi gibi geçermiş ya gözünün önünden..
* * *
Sakarya okulunun arkası, Şenel Sokak.. Sokağın sonunda iki katlı yeşil boyalı ev.. Sonradan Terzi Emin'in de oturduğu.. Çavuşlar tarlasında akşam üzerleri.. Cırcır böcekleriyle kuş seslerinin birbirine karıştığı bahçeler; ve o bahçelerde yanan ekmek fırınları, su kuyuları.. Fehmi Bey'in Bakkal Dükkanının önünde gençler.. Garabıdık, Dahde Tevfik, Necip Yirmili, Çetin Tosun, Yılmaz Özgüner..
* * *
Önce Sanat mektebi, sonra Bolu Lisesi.. Aynı sınıfta 'Satır Ayhan', Ayı Emin, Pire Necip.. Sonra Harp Okulu.. Söke'ye tayin.. Söke'de alınan pilot Brövesi.. Uşakta öğretmen olan Satır Ayhan'la buluşup İzmir'e kaçmalar.. Çubuklu'da su altı eğitimi.. Fatih'te Bolulu arkadaşların evinde ikamet.. Gırgır, sohbet, şamata..
* * *
Yılmaz ve onun askerleri.. Tümüyle şehit düşmüşler Kilisedüzü'nde.. Başka bir helikopter, onu ve diğer askerleri alıp çatışma bölgesinden uzaklaşırken, sadece yirmi eşkiyanın yan yana dizilmiş cesetleri kalmış arazide..
* * *
Bir fotoğraf açtı 'tablet' inden; 'ağlattın beni' dedi.. 'Bak bakalım, şu fotoğrafa.. 'Aaaa' dedim ''Ankara gezisinden bu fotoğraf.. Ali Haydar Kutlu var, Mehmet Özkoç'la kızı Hacer var.. Sağ üst köşede Nermin Arıkan, en arkada Rasih..
* * *
Leyla var, Rahmiye var.. Önder Boztepe var.. Önder'in hemen sağında da Ördek Adnan.. Dr. Seyfullah ile Kemal'in yanında da biraz önce anlattığım Binbaşı.. Düşürülen Helikopterin komutanı; Çavuşlar Tarlasından Yılmaz Özgüner..
* * *
Onu kouştuk arkadaşla; adam 5 kurşun yiyor, helikopterinin kuyruğu RPG ile vurulup kopuyor.. Helikopterini sağ salim indirip içindekileri kurtarıyor, bütün bir gün çatışıp şehit oluyor.. Ve sadece Askeri lojmanların olduğu bir apartmana veriliyor ismi.. O kadar..
* * *
Bu konuda sabıkalıyız zaten.. Kurtuluş Savaşı'nın sembol ismi Kara Fatma.. Çocuklarıyla beş parasız kalmış sokaklarda.. Çocuklardan biri de engelli.. Kah bir köşe başında dilenirken görüyor onu İstanbul'lular, kah çöplerde yiyecek ararken.. Galata'da Rus manastırının yetkilileri görmese ''Gel hemşiranım, böyle olmaz! deyip müdahale etmeseler sürüp gidecek bu sefalet.. Ya koca Seyit'in hamallıkla geçen yılları.. Neyse, selam olsun bizden önce gidenlere diyerek kapatalım bu konuyu..
* * *
CAM KENARI..
Yol arkadaşım bayan çok hoşsohbet biri çıktı.. ''Bolu değişiyor, gelişiyor'' dedi. ''Öğrenci şehri, asker şehri, nezih bir yer..'' Öyledir! dedim.. ''İlk göreve başladığım yerdi Bolu.. Hem çok güzel, hem de çok kötü anılarımın olduğu yer.. Bildiklerimizin dışında başka dertlerin de olduğunu öğrendiğim..''
* * *
''Beline bağladığı tahta arabasıyla Ali'yi tanıdım.. Bisikletine kamyon direksiyonu takan Deli Bahattin'i, ağzını sonuna kadar açarak ''Aaaaa..! diye bağırırken aynı anda dizlerine vuran Hasan'ı.. Akpınar'dan arabacı Raşit'in kardeşi..'' Öyle mi! dedim, ''Arabacı Raşit'in kardeşi olduğunu bilmiyordum Hasan'ın''
* * *
Kulağıma eğildi ''Bir şey daha anlatayım mı size?” dedi, ''ama aramızda kalacaksa..'' Lütfen! dedim, o nasıl söz! bizden laf çıkmaz..''
* * *
''Askere gitmeden önce bir gece annemi aramış sözlüm.. ''Eeee'', 'Ben onu çok seviyordum” demiş.. ''Yarın askere gidiyorum, gitmeden önce bir kez sesini duysam'' demiş, ağlamış.. Kızgınlığım geçmemişti, kabul etmedim.. Aylar sonraydı.. Saray Sineması'nın temelinin atıldığı günün gecesi.. Borazanlar'a doğru yürüyorum.. Tam Subay lojmanlarının önüne geldiğimde, sokak lambasının aydınlattığı nöbetçi kulübesine takıldı gözüm..
* * *
''Miğferinin altından tanıdım gözlerini.. Önce hayal görüyorum sandım.. Ama O'ydu.. 'Okaan !' diyerek koşup boynuna sarılmak geldi içimden.. O şaşkınlıkla, Anıt Park'a girip hızla uzaklaştım oradan..''
* * *
''Siz beni dinlemiyorsunuz Erdoğan bey..! ''Yok! dinliyorum'' dedim, ''Benim de bir anım vardı bahsettiğiniz yerde yaşanmış, o geldi aklıma.. Ama, dinliyorum sizi, hikayenizden de çok etkilendim..
* * *
Aslında o anlatırken benim aklımda Marlene Dietrich'in ''Lili Marleen'' şarkısı.. Bir Alman askerinin kışla önündeki sokak lambasının altında nöbetteyken sevgilisiyle buluşması ve sonrasında hüzünlü vedasının konu edildiği.. Neyse bitirelim bari.. Ağzımızdan bişey kaçırmadan..
Hoşca kalın..
Erdoğan Mühürcüoğlu..
